Twój koszyk jest pusty

Zakupy

Sztuka: 0

Razem: 0,00

0

Trzęsienie ziemi

Trzęsienie ziemi

Trzęsienie ziemi należy do najbardziej niszczycielskich zjawisk naturalnych.

Geografia

Etykiety

Trzęsienie ziemi, Płyty tektoniczne, sejsmograf, epicentrum, mechanizacja, Skorupa ziemska, Płyta tektoniczna, Konstrukcja quake-proof, aktywność wulkaniczna, fala, Tsunami, geografia fizyczna, geografia

Powiązane treści

Pytania

  • W jakim regionie Ziemi trzęsienia ziemi występują najczęściej?
  • Na granicy jakich płyt tektonicznych występują najsilniejsze trzęsienia ziemi?
  • Które stwierdzenie NIE dotyczy trzęsienia ziemi?
  • Do jakiej głębokości ogniskowej mówimy o płytkim ognisku trzęsienia ziemi?
  • Co nazywamy epicentrum trzęsienia ziemi?
  • Co nazywamy hipocentrum trzęsienia ziemi?
  • Co nazywamy głębokością ogniska trzęsienia ziemi?
  • Jak rozprzestrzenia się energia uwolniona podczas trzęsienia ziemi?
  • Która z poniższych NIE jest falą wgłębną?
  • Która z poniższych NIE jest falą powierzchniową?
  • Do czego służy sejsmograf?
  • Które z poniższych NIE jest ważne w budynkach odpornych na trzęsienia ziemi?
  • Jaka konstrukcja budynku będzie bardziej odporna na trzęsienia ziemi?
  • Czy to prawda, że tylko niewielka liczba trzęsień ziemi występuje wzdłuż granic płyt?
  • Czy to prawda, że płytkie trzęsienia ziemi najczęściej występują wzdłuż granic płyt oddalających się od siebie?
  • Czy to prawda, że na podstawie wstrząsu wstępnego można określić wielkość wstrząsu zasadniczego?
  • Czy to prawda, że przyrządy wykrywają fale P jako pierwsze?
  • Czy to prawda, że fale wgłębne powodują największe szkody na powierzchni Ziemi?
  • Czy to prawda, że skala Richtera opiera się na pomiarach przyrządów pomiarowych?
  • Czy to prawda, że skala Mercallego pokazuje zakres szkód spowodowanych przez trzęsienia ziemi?

Sceny

Trzęsienia ziemi i tektonika płyt

  • Płyta afrykańska
  • Płyta eurazjatycka
  • Płyta arabska
  • Płyta indyjska
  • Płyta północnoamerykańska
  • Płyta południowoamerykańska
  • Płyta pacyfiku
  • Płyta karaibska
  • Płyta falklanska
  • Płyta Nazca
  • Płyta antarktyczna
  • Płyta australijska
  • Płyta filipińska

Trzęsienie ziemi to zjawisko krótkotrwałego, elastycznego przemieszczania się skorupy ziemskiej.

Rozróżniamy trzęsienia występujące na powierzchni Ziemi, np. spowodowane osunięciem się skał lub występujące pod powierzchnią Ziemi. Większość trzęsień ziemi występuje wzdłuż krawędzi basenu Oceanu Spokojnego. Inne aktywne sejsmicznie rejony znajdują się między Morzem Śródziemnym a archipelagiem indonezyjskim, oraz na linii krawędzi oceanicznych grzbietów. Podobnie do wybuchów wulkanów, rozmieszczenie trzęsień ziemi na naszej planecie nie jest przypadkowe.

Najczęstsze trzęsienia ziemi są pochodzenia tektonicznego, wywołane przesuwaniem się płyt tektonicznych wzdłuż granicy stykania się dwóch płyt.

Większe trzęsienia ziemi ostatnich lat

  • USA 7,9 M 30. 11. 1987 7,8 M 06. 03. 1988.
  • Kanada, 6,2 M 24. 04. 2015
  • USA, 6,0 M 24. 08. 2014
  • Meksyk, 8 M 19. 09. 1985
  • El Salvador 5,5 M 10. 10. 1986
  • Haiti, 7 M 12. 01. 2010
  • Ekwador 7 M 06. 03. 1987 7,8 M 16. 04. 2016
  • Kolumbia, 6.2 M 10. 03. 2015
  • Peru, 6,9 M 11. 02. 2015
  • Chile, 6,1 M 11. 02. 2015
  • Argentyna, 6,7 M 11. 02. 2015
  • Chile, 6,2 M 21. 04. 2007
  • Algieria, 7,7 M 10. 10. 1980
  • Algieria, 6,8 M 21. 05. 2003
  • Nowa Zelandia, 6,0 M 04. 05. 2015
  • Papua-New Guinea, 7 M 17. 07. 1998
  • Turcja, 7,6 M 17. 08. 1999
  • Włochy, 6,5 M 23. 11. 1980
  • Włochy 6,0 M 06. 09. 2002
  • Armenia, 6,8 M 07. 12. 1988
  • Iran 7,3 M 10. 05. 1997
  • Iran 7,3 M 28. 07. 1981 6,9 M 11. 06. 1981
  • Afganistan 6,6 M 30. 05. 1998 6,1 M 25. 03. 2002
  • Indie, 7,6 M 26. 01. 2001
  • Indie, 7 M 19. 10. 1991
  • Nepal 6,8 M 20. 08. 1988 7,8 M 25. 04. 2015
  • Chiny, 6,9 M 13. 04. 2010
  • Chiny, 6,8 M 24. 01. 1981
  • Chiny, 7,9 M 12. 05. 2008
  • Chiny, 7,8 M 27. 07. 1976
  • Rosja, 7,5 M 27. 05. 1995
  • Rosja, 7,6 M 20. 04. 2006
  • Japonia, 9 M 11. 03. 2011
  • Japonia, 7,1 M 25. 10. 2013
  • Japonia, 6,9 M 16. 01. 1995
  • Tajwan 7,6 M 20. 09. 1999 6,4 M 05. 02. 2016
  • Filipiny, 7,7 M 16. 07. 1990
  • Filipiny, 7,2 M 15. 10. 2013
  • Indonezja 9,1 M 26. 12. 2004 8,6 M 28. 03. 2005
  • Indonezja, 7,5 M 30. 09. 2009
  • Indonezja, 6,3 M 26. 05. 2006
  • Indonezja, 7,5 M 12. 12. 1992

Ze względu na głębokość ogniska trzęsienia ziemi dzieli się na trzy rodzaje: płytkie, średnie i głębokie. Płytkie ogniska trzęsienia ziemi mają głębokość ogniskową mniejszą niż 70 km, średnie ogniska trzęsienia ziemi występują na głębokości 70-300 km, a głębokie ogniska trzęsienia ziemi znajdują się na głębokości ponad 300 km.

Na granicy oddalających się od siebie płyt, czyli na skraju grzbietów oceanicznych, trzęsienia ziemi są płytkie, o często występujących słabych wstrząsach. Natomiast na granicy płyt zbliżających się do siebie trzęsienia ziemi mogą być zarówno płytkie i średnie (te dwa rodzaje są zazwyczaj silniejsze) jak i głębokie, które są słabsze.
Najsilniejsze trzęsienia ziemi powstają podczas napierania na siebie dwóch zderzających się płyt tektonicznych.
Jeśli wstrząsy wystąpią na morzach, mogą spowodować tzw. tsunami, czyli olbrzymie fale o niebywałej sile niszczenia.

Zazwyczaj trzęsienie ziemi to seria powtarzających się wstrząsów. Największa ilość energii jest uwalniana podczas wstrząsu zasadniczego, czasami poprzedzonego słabszymi wstrząsami wstępnymi, po wystąpieniu których jeszcze nie wiadomo, czy były to wstrząsy wstępne zapowiadające wstrząs zasadniczy. Po wstrząsie zasadniczym zazwyczaj następuje kilka wstrząsów wtórnych o stopniowo malejącej sile.

Powstawanie trzęsień ziemi

  • epicentrum - Punkt na powierzchni Ziemi bezpośrednio nad ogniskiem trzęsienia ziemi (hipocentrum).
  • hipocentrum - Miejsce powstania trzęsienia ziemi w głębi Ziemi, gdzie występuje trwałe odkształcenie.
  • głębokość ogniska - Odległość między hipocentrum i epicentrum.
  • fala sejsmiczna

Tektoniczne trzęsienia ziemi występują tam, gdzie nagromadzone naprężenia w napierających na siebie płytach tektonicznych przekroczą graniczną wartość elastyczności i zdolności tych płyt do odkształceń. Po jej przekroczeniu następuje gwałtowne rozładowanie nagromadzonej energii w postaci fal sejsmicznych, rozchodzących się we wszystkich kierunkach.

Miejsce powstania trzęsienia ziemi, gdzie występuje trwałe odkształcenie, nazywa się ogniskiem trzęsienia ziemi, czyli hipocentrum. Punkt na powierzchni ziemi położony prostopadle, najbliżej ogniska trzęsienia ziemi to epicentrum. Na obszarze epicentrum wstrząsy są najsilniejsze i o największej sile niszczenia. Odległość między hipocentrum i epicentrum to głębokość ogniska trzęsienia ziemi.

Fale sejsmiczne

  • fala P - Fala wgłębna, która rozchodzi się pod powierzchnią Ziemi. Ta podłużna fala powoduje naprzemienne ściskanie i rozciąganie skał, przez które przechodzi. Jej prędkość jest dwukrotnie większa od fali poprzecznej, dlatego jest wykrywana przez sejsmograf jako pierwsza.
  • fala S - Fala wgłębna, która rozchodzi się pod powierzchnią Ziemi. Ta fala poprzeczna wywołuje drgania cząstek w płaszczyźnie pionowej lub poziomej, w kierunku prostopadłym do kierunku rozchodzenia się fali. Jej prędkość jest o połowę mniejsza od fali podłużnej, dlatego sejsmograf wykrywa ją znacznie później.
  • fala L - Fala powierzchniowa rozchodząca się po powierzchni Ziemi. Jest wynikiem interferencji fal podłużnych z poziomymi falami poprzecznymi. Cząstki poruszają się w płaszczyźnie poziomej, prostopadle do kierunku rozchodzenia się fali. Amplituda ruchu cząstek jest znacznie większa niż w przypadku fali wgłębnej, ale szybko zmniejsza się wraz z głębokością. Prędkość jej rozchodzenia jest większa niż innej fali powierzchniowej.
  • fala R - Fala powierzchniowa rozchodząca się po powierzchni Ziemi. Jest wynikiem interferencji fal podłużnych z pionowymi falami poprzecznymi. Cząstki poruszają się w tym samym kierunku co kierunek przemieszczania się w płaszczyźnie prostopadłej do powierzchni. Amplituda ruchu cząstek jest znacznie większa niż w przypadku fal wgłębnych, ale szybko zmniejsza się wraz z głębokością. Z pośród fal powierzchniowych, jej prędkość rozchodzenia jest najmniejsza.
  • fale wgłębne
  • fale powierzchniowe

Energia powstała w ognisku wstrząsu (hipocentrum) uwalnia się dalej w postaci fal sejsmicznych. Fale te rozchodzą się wewnątrz Ziemi, rozprzestrzeniając się we wszystkich kierunkach. Nazywane są falami wgłębnymi. Istnieją dwa rodzaje fal wgłębnych: fale podłużne i fale poprzeczne. Ich nazwy pochodzą od kierunku ruchu cząsteczek materii.
Fale podłużne wywołują drgania w kierunku równoległym do kierunku rozchodzenia się fal, powodując naprzemienne ściskanie i rozciąganie skał, przez które przechodzą. Fale poprzeczne wywołują drgania cząstek w płaszczyźnie pionowej lub poziomej, w kierunku prostopadłym do kierunku rozchodzenia się fali.

Prędkość fal podłużnych jest większa, dlatego są jako pierwsze wykrywane przez przyrządy pomiarowe. Stąd pochodzi ich nazwa, Fale P, czyli fale pierwotne (primary). Natomiast fale poprzeczne są nazywane Falami S, czyli falami wtórnymi (secondary).

Fale rozchodzące się po powierzchni Ziemi nazywamy falami powierzchniowymi. Są wynikiem interferencji, czyli nakładania się fal P i fal S. Z interferencji fal P i pionowych fal S powstają fale Rayleigha, czyli fale R, natomiast z interferencji fal P i poziomych fal S powstają fale Love'a, czyli fale L. Nazwy fal pochodzą od fizyków, którzy jako pierwsi je opisali. Prędkość fali powierzchniowych jest mniejsza od prędkości fal wgłębnych, ale ich amplituda jest większa i odpowiadają one za większość zniszczeń spowodowanych przez trzęsienie ziemi.

Pomiary trzęsień ziemi

  • sejsmograf
  • rysik
  • sejsmogram - Graficzny zapis sporządzony przez sejsmograf, pokazujący ruchy podłoża w danym okresie czasu.
  • zawieszenie sprężynowe

Codziennie na Ziemi występuje kilka tysięcy trzęsień ziemi. Większość z nich jest tak słaba, że można je wykryć tylko za pomocą przyrządów pomiarowych. Przyrządy te, zwane sejsmografami, mierzą i rejestrują ruchy ziemi spowodowane przez fale sejsmiczne podczas trzęsienia ziemi.

Sejsmograf składa się z podstawy przymocowanej do podłoża, na której umieszczony jest obracający się wałek z rolką papieru oraz rysik przymocowany do ramy za pomocą sprężyny. Podczas trzęsienia ziemi wałek porusza się razem z Ziemią, a rysik ze względu na swoją bezwładność pozostaje na swoim miejscu, rejestrując na obracającym się papierze drgania gruntu. Każda stacja sejsmiczna jest wyposażona w co najmniej trzy sejsmografy, które odnotowują drgania w trzech kierunkach: dwa z nich rejestrują drgania poziome w kierunku północ-południe i wschód-zachód, a trzeci drgania pionowe.

Aby obliczyć odległość od epicentrum, sejsmolodzy mierzą różnicę czasu pomiędzy nadejściem fal P i S. Wtedy uzyskują okrąg wokół punktu obserwacyjnego. Aby dokładnie zlokalizować epicentrum, porównywane są dane z trzech stacji sejsmicznych, a przecięcie trzech łuków okręgów określa wiarygodne położenie epicentrum.

Dla określenia intensywności trzęsienia ziemi używa się skali Mercallego. 12-stopniowa skala przedstawia niszczycielskie skutki trzęsienia ziemi na danym terenie. Skala nie opiera się na pomiarach przyrządów, ale na zaobserwowanych faktach. Zaletą tej skali jest to, że pozwala na opis trzęsień ziemi sprzed wielu wieków. Natomiast nie ma liniowej zależności między intensywnością trzęsienia ziemi a wielkością zniszczeń. Wielkość zniszczeń zależy od rodzaju podłoża, gęstości zaludnienia i metod budowlanych na danym terenie.

Skala Richtera jest oparta na pomiarach przyrządami pomiarowymi. Do oceny wielkości energii uwalnianej podczas wstrząsów sejsmicznych, mierzonych sejsmometrem wykorzystuje się magnitudę. W skali Richtera każdy kolejny stopień oznacza 32-krotnie większą energię wyzwoloną. Wartość skali jest niezależna od skutków trzęsienia ziemi na powierzchni.

Inżynieria sejsmiczna

  • budynek odporny na trzęsienie ziemi - - prosta konstrukcja - nisko położony środek ciężkości budynku - małe okna
  • budynek nieodporny na trzęsienie ziemi - - urozmaicona konstrukcja - wysoko umieszczony środek ciężkości budynku - duże okna
  • budynek odporny na trzęsienie ziemi - - solidny, sztywny, bardziej odporny strop - krzyżowe usztywnienia
  • budynek nieodporny na trzęsienie ziemi - - belkowe stropy - brak usztywnień
  • budynek odporny na trzęsienie ziemi
  • budynek nieodporny na trzęsienie ziemi
  • budynek o lekkiej konstrukcji - Budynki o lekkiej konstrukcji są wykonane z elastycznych materiałów (np. stali, drewna), dlatego mają zdolność do odkształceń.
  • budynek murowany - Budynki murowane (np. z cegły, betonu) są wykonane z materiałów sztywnych i mniej elastycznych, dlatego pod wpływem większej siły ulegają popękaniu lub zawaleniu.
  • budynek odporny na trzęsienie ziemi
  • budynek nieodporny na trzęsienie ziemi
  • budynek z systemem amortyzatorów drgań sejsmicznych - Aby zabezpieczyć budynek przed wpływem fal sejsmicznych, wykorzystywane są systemy amortyzujące drgania, umieszczane między fundamentami i budynkiem.
  • budynek bez systemu amortyzatorów drgań sejsmicznych - Wstrząsy ziemi przenoszone są bezpośrednio na budynek, powodując jego uszkodzenie.
  • przeciwwaga służąca redukcji drgań - W przypadku wieżowców, na ich górnych poziomach wbudowuje się masywne przeciwwagi, funkcjonujące jako wahadła. Jeśli górna część budynku kołysze się na skutek trzęsienia ziemi, przeciwwaga - na skutek bezwładności - próbuje ją pociągnąć w przeciwnym kierunku.

Chociaż dziś mamy gruntowną wiedzę o regionach sejsmicznych i o naturze trzęsień ziemi, to nie potrafimy dokładnie przewidzieć dokładnego czasu wystąpienia trzęsienia ziemi oraz jego intensywności na danym terenie. Dlatego najlepszym sposobem ochrony przed trzęsieniami ziemi na terenach sejsmicznych jest stosowanie technologii budowlanych odpornych na wstrząsy. Konstrukcja budynków, ich wzmocnienie, odpowiednie materiały budowlane i niwelowanie drgań mają istotne znaczenie ze względu na odporność budynku na wstrząsy.

Budynki odporne na trzęsienia ziemi mają prostą konstrukcję, o niższym środku ciężkości i małych oknach. Ważną rolę odgrywają sztywne stropy i dodatkowe wzmocnienia. W odniesieniu do materiałów budowlanych, najbardziej odporne na trzęsienia ziemi są budynki o lekkiej konstrukcji szkieletowej ze stali lub drewna, ponieważ są to materiały elastyczne zdolne do odkształceń. System amortyzatorów drgań umieszczonych pod fundamentami budynku, oraz przeciwwaga pełniąca rolę stabilizatora zapewniają wysokim budynkom odporność na wstrząsy sejsmiczne.

Animacja

  • konstrukcja architektoniczna
  • wzmocnienie budynku
  • materiał budowlany
  • tłumienie wstrząsów

Trzęsienie ziemi to zjawisko krótkotrwałego, elastycznego przemieszczania się skorupy ziemskiej. Najczęstsze trzęsienia ziemi są pochodzenia tektonicznego, wywołane przesuwaniem się płyt tektonicznych wzdłuż granicy stykania się dwóch płyt. Najsilniejsze trzęsienia ziemi występują na lini parcia na siebie dwóch płyt tektonicznych.

Tektoniczne trzęsienia ziemi występują tam, gdzie nagromadzone naprężenia w napierających na siebie płytach tektonicznych przekroczą graniczną wartość elastyczności i zdolności tych płyt do odkształceń. Po jej przekroczeniu następuje gwałtowne rozładowanie nagromadzonej energii w postaci fal sejsmicznych, rozchodzących się we wszystkich kierunkach.

Miejsce powstania trzęsienia ziemi, gdzie występuje trwałe odkształcenie, nazywa się ogniskiem trzęsienia ziemi, czyli hipocentrum. Punkt na powierzchni ziemi położony prostopadle, najbliżej ogniska trzęsienia ziemi to epicentrum. Na obszarze epicentrum wstrząsy są najsilniejsze i o największej sile niszczenia. Odległość między hipocentrum i epicentrum to głębokość ogniska trzęsienia ziemi.

Energia powstała w ognisku wstrząsu (hipocentrum) uwalnia się dalej w postaci fal sejsmicznych. Fale te rozchodzą się wewnątrz Ziemi, rozprzestrzeniając się we wszystkich kierunkach. Nazywane są falami wgłębnymi.

Istnieją dwa rodzaje fal wgłębnych: fale podłużne i fale poprzeczne. Ich nazwy pochodzą od kierunku ruchu cząsteczek materii.

Prędkość fal podłużnych jest większa, dlatego są jako pierwsze wykrywane przez przyrządy pomiarowe. Stąd pochodzi ich nazwa, Fale P, czyli fale pierwotne (primary). Natomiast fale poprzeczne są nazywane Falami S, czyli falami wtórnymi (secondary).

Fale rozchodzące się po powierzchni Ziemi nazywamy falami powierzchniowymi. Są wynikiem interferencji, czyli nakładania się fal P i fal S. Z interferencji fal P i pionowych fal S powstają fale Rayleigha, czyli fale R, natomiast z interferencji fal P i poziomych fal S powstają fale Love'a, czyli fale L. Nazwy fal pochodzą od fizyków, którzy jako pierwsi je opisali. Prędkość fali powierzchniowych jest mniejsza od prędkości fal wgłębnych, ale ich amplituda jest większa i odpowiadają one za większość zniszczeń spowodowanych przez trzęsienie ziemi.

Codziennie na Ziemi występuje kilka tysięcy trzęsień ziemi. Większość z nich jest tak słaba, że można je wykryć tylko za pomocą przyrządów pomiarowych. Przyrządy te, zwane sejsmografami, mierzą i rejestrują ruchy ziemi spowodowane przez fale sejsmiczne podczas trzęsienia ziemi. Sejsmograf składa się z podstawy przymocowanej do podłoża, na której umieszczony jest obracający się wałek z rolką papieru oraz rysik przymocowany do ramy za pomocą sprężyny.

Dla określenia intensywności trzęsienia ziemi używa się skali Mercallego. 12-stopniowa skala przedstawia niszczycielskie skutki trzęsienia ziemi na danym terenie.

Skala Richtera jest oparta na pomiarach przyrządami pomiarowymi. Do oceny wielkości energii uwalnianej podczas wstrząsów sejsmicznych, mierzonych sejsmometrem wykorzystuje się magnitudę. W skali Richtera każdy kolejny stopień oznacza 32-krotnie większą energię wyzwoloną.

Chociaż dziś mamy gruntowną wiedzę o regionach sejsmicznych i o naturze trzęsień ziemi, to nie potrafimy dokładnie przewidzieć dokładnego czasu wystąpienia trzęsienia ziemi oraz jego intensywności na danym terenie. Dlatego najlepszym sposobem ochrony przed trzęsieniami ziemi na terenach sejsmicznych jest stosowanie technologii budowlanych odpornych na wstrząsy. Konstrukcja budynków, ich wzmocnienie, odpowiednie materiały budowlane i niwelowanie drgań mają istotne znaczenie ze względu na odporność budynku na wstrząsy.

Narracja

Trzęsienie ziemi to zjawisko krótkotrwałego, elastycznego przemieszczania się skorupy ziemskiej. Najczęstsze trzęsienia ziemi są pochodzenia tektonicznego, wywołane przesuwaniem się płyt tektonicznych wzdłuż granicy stykania się dwóch płyt. Najsilniejsze trzęsienia ziemi występują na lini parcia na siebie dwóch płyt tektonicznych.

Tektoniczne trzęsienia ziemi występują tam, gdzie nagromadzone naprężenia w napierających na siebie płytach tektonicznych przekroczą graniczną wartość elastyczności i zdolności tych płyt do odkształceń. Po jej przekroczeniu następuje gwałtowne rozładowanie nagromadzonej energii w postaci fal sejsmicznych, rozchodzących się we wszystkich kierunkach.

Miejsce powstania trzęsienia ziemi, gdzie występuje trwałe odkształcenie, nazywa się ogniskiem trzęsienia ziemi, czyli hipocentrum. Punkt na powierzchni ziemi położony prostopadle, najbliżej ogniska trzęsienia ziemi to epicentrum. Na obszarze epicentrum wstrząsy są najsilniejsze i o największej sile niszczenia. Odległość między hipocentrum i epicentrum to głębokość ogniska trzęsienia ziemi.

Energia powstała w ognisku wstrząsu (hipocentrum) uwalnia się dalej w postaci fal sejsmicznych. Fale te rozchodzą się wewnątrz Ziemi, rozprzestrzeniając się we wszystkich kierunkach. Nazywane są falami wgłębnymi.

Istnieją dwa rodzaje fal wgłębnych: fale podłużne i fale poprzeczne. Ich nazwy pochodzą od kierunku ruchu cząsteczek materii.

Prędkość fal podłużnych jest większa, dlatego są jako pierwsze wykrywane przez przyrządy pomiarowe. Stąd pochodzi ich nazwa, Fale P, czyli fale pierwotne (primary). Natomiast fale poprzeczne są nazywane Falami S, czyli falami wtórnymi (secondary).

Fale rozchodzące się po powierzchni Ziemi nazywamy falami powierzchniowymi. Są wynikiem interferencji, czyli nakładania się fal P i fal S. Z interferencji fal P i pionowych fal S powstają fale Rayleigha, czyli fale R, natomiast z interferencji fal P i poziomych fal S powstają fale Love'a, czyli fale L. Nazwy fal pochodzą od fizyków, którzy jako pierwsi je opisali. Prędkość fali powierzchniowych jest mniejsza od prędkości fal wgłębnych, ale ich amplituda jest większa i odpowiadają one za większość zniszczeń spowodowanych przez trzęsienie ziemi.

Codziennie na Ziemi występuje kilka tysięcy trzęsień ziemi. Większość z nich jest tak słaba, że można je wykryć tylko za pomocą przyrządów pomiarowych. Przyrządy te, zwane sejsmografami, mierzą i rejestrują ruchy ziemi spowodowane przez fale sejsmiczne podczas trzęsienia ziemi. Sejsmograf składa się z podstawy przymocowanej do podłoża, na której umieszczony jest obracający się wałek z rolką papieru oraz rysik przymocowany do ramy za pomocą sprężyny.

Dla określenia intensywności trzęsienia ziemi używa się skali Mercallego. 12-stopniowa skala przedstawia niszczycielskie skutki trzęsienia ziemi na danym terenie.

Skala Richtera jest oparta na pomiarach przyrządami pomiarowymi. Do oceny wielkości energii uwalnianej podczas wstrząsów sejsmicznych, mierzonych sejsmometrem wykorzystuje się magnitudę. W skali Richtera każdy kolejny stopień oznacza 32-krotnie większą energię wyzwoloną.

Chociaż dziś mamy gruntowną wiedzę o regionach sejsmicznych i o naturze trzęsień ziemi, to nie potrafimy dokładnie przewidzieć dokładnego czasu wystąpienia trzęsienia ziemi oraz jego intensywności na danym terenie. Dlatego najlepszym sposobem ochrony przed trzęsieniami ziemi na terenach sejsmicznych jest stosowanie technologii budowlanych odpornych na wstrząsy. Konstrukcja budynków, ich wzmocnienie, odpowiednie materiały budowlane i niwelowanie drgań mają istotne znaczenie ze względu na odporność budynku na wstrząsy.

Powiązane treści

Cyrkulacja powietrza na Ziemi

Na cyrkulację powietrza, która powstaje w wyniku różnic temperatur między strefami...

Wiatr na plaży

Z powodu różnic w nagrzewaniu się lądu i morza powstaje wiatr wiejący na wybrzeżu morskim, czyli...

Niszczenie jezior

Z punktu widzenia geologicznego jeziora są krótkotrwałe.

Powstawanie mgły

Mgła jest rodzajem chmury, która tworzy się blisko powierzchni Ziemi. Są miejsca na planecie,...

Gleba

Gleba jest powierzchniową, luźną, żyzną warstwą skorupy ziemskiej.

Aktywność wulkaniczna

Obszar otaczający nieaktywny lub wymarły wulkan niekoniecznie jest spokojny. Zobaczmy...

Obieg fosforu w przyrodzie

Fosfor jest ważnym dla organizmów żywych mikroelementem będącym w ciągłej cyrkulacji na...

Pionowe strefy (piętra)

Na obszarach górskich klimat, gleba, flora i fauna zmieniają się w zależności od wysokości.

Added to your cart.