Twój koszyk jest pusty

Zakupy

Sztuka: 0

Razem: 0,00

0

Misja Cassini-Huygens (1997-2017)

Misja Cassini-Huygens (1997-2017)

Podczas trwającej 20 lat misji, bezzałogowa sonda kosmiczna Cassini przeprowadzała badania Saturna i jego księżyców.

Geografia

Etykiety

Saturn, sonda kosmiczna, Cassini, pierścienie Saturna, Układ Słoneczny, Huygens, badania kosmosu, planeta, Gazowy gigant, Zewnętrzna planeta, Mimas, Enceladus, Tetyda, Dione, Rhea, Tytan, Japetus, Księżyc, astronomia, geografia, grawitacja

Powiązane treści

Sceny

Układ Słoneczny

  • Słońce
  • Merkury
  • Wenus
  • Ziemia
  • Mars
  • Jowisz
  • Saturn
  • Uran
  • Neptun

Słońce jest jedną spośród 200 miliardów gwiazd Galaktyki Drogi Mlecznej, która leży w spiralnym Ramieniu Oriona na dysku spiralnej Galaktyki.

Słońce, a razem z nim nasz cały układ planetarny, krąży w odległości 27000-28000 lat świetlnych od środka dysku Galaktyki, którego promień wynosi 50 000 lat świetlnych i w ciągu mniej więcej 240 milionów lat pokonuje drogę jednego pełnego okrążenia. Środowisko gwiazd Układu Słonecznego jest stosunkowo rzadkie, najbliższe gwiazdy, podwójny układ gwiazd Proxima Centauri i Alfa Centauri, są oddalone o 4,2-4,4 lata świetlne, a w odległości 10 lat świetlnych znajduje się tylko 11 gwiazd.

Jako Układ Słoneczny rozumiemy Słońce razem z otaczającymi go mniejszymi i większymi ciałami niebieskimi. Układ Słoneczny to ta przestrzeń, w której dominuje pole grawitacji Słońca. Ma ono promień około 2 lat świetlnych, a na jego brzegu przyciąganie słoneczne jest już rzędu wielkości zbliżonej do przyciągania sąsiednich gwiazd.

Układ Słoneczny jest całkowicie wypełniony wiatrem słonecznym, który jest wypływającym ze Słońca ciągłym strumieniem cząstek naładowanych elektrycznie. Do Układu Słonecznego zaliczamy następujące ciała niebieskie: Słońce, planety, księżyce planet, małe planety i komety, meteoroidy, ciała międzyplanetarne (gazy i pyły). Wokół Słońca krąży osiem planet, sześciu z nich towarzyszą księżyce. Wyjątek stanowią Merkury i Wenus.

Kolejność planet według odległości od Słońca to: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun. Planety dzielimy na dwie znacząco różniące się grupy: 4 planety skaliste (typu ziemskiego) i 4 planety-olbrzymy (typu jowiszowego).
Planety skaliste położone są bliżej Słońca, są mniejsze, ich materia ma większą gęstość, poruszają się wolniej, mają cieńszą atmosferę i słabsze pole magnetyczne. Wszystkie planety krążą wokół Słońca zgodnie z kierunkiem jego własnej rotacji i niemalże po tej samej płaszczyźnie orbit, (patrząc z góry od strony bieguna północnego Ziemi w kierunku odwrotnym do ruchu wskazówek zegara). Z wyjątkiem Wenus i Uranu, ruch obrotowy reszty planet wokół własnej osi jest również ruchem lewoskrętnym.
W tym samym kierunku porusza się także Słońce.

Planety są utrzymywane na orbitach eliptycznych dzięki sile grawitacyjnej Słońca. Masa Słońca jest 750 razy większa niż masa łączna wszystkich planet. Przyciąganie grawitacyjne oddziałowuje także między planetami, dlatego planety mają wpływ na ruch innych planet. Z tego powodu mogą się zdarzyć powolne i niewielkie odchylenia w danych ich orbit.

W Układzie Słonecznym oprócz planet znajdują się również miliardy mniejszych ciał niebieskich. Małe planety (planetoidy) pojawiają się wszędzie, są takie, które przecinają orbitę Ziemi. Najwięcej małych planetoid ustawiło się w dwóch różnych pasmach. Wewnętrzny pas asteroid jest między Marsem a Jowiszem (znajduje się tam co najmniej 1 milion planetoid o średnicy większej niż 1 km). Zewnętrzny pas, zwany pasem Kuipera, znajduje się poza orbitą Neptuna (odkryto tam kilka tysięcy planetoid, podobnych do Plutona, zawierających dużo lodu). Od 2006 roku Pluton oficjanie nie jest uznawany za planetę. Pluton i jeszcze kilka innych małych planet należą do tzw. planet karłowatych. Krążenie większości komet odbiega od krążenia innych ciał niebieskich. Poruszają się one po rozciągniętych torach eliptycznych w odrębnych płaszczyznach niż planety. Zlodowaciała materia jądra komety, które ma przeważnie 5-20 km średnicy, zbliżając się do Słońca przekształca się w gaz, tworząc rzadki i efektownie wyglądający warkocz. Na skutek działania wiatru słonecznego warkocz jest odwrócony w kierunku przeciwnym do Słońca. W przestrzeni poza Układem Słonecznym, w odległości 0,5-2 lat świetlnych, w tzw. Chmurze Oorta krążą miliardy jąder komet.

Od 1995 roku wokół wielu setek gwiazd odkryto planetę lub układ planetrany (tzw. planety pozasłoneczne). W większości tych układów, w pobliżu gwiazdy krąży palneta olbrzym, nie przypominająca naszego Układu Słonecznego.

Orbita Saturna

  • Saturn
  • Słońce
  • średnia odległość od Słońca: 1 433 530 000 km
  • okres orbitalny: 29,46 lat
  • orbita Saturna

Saturn, widowiskowa planeta zewnętrzna, jest drugą największą planetą Układu Słonecznego. Planeta olbrzym (Planeta typu jowiszowego)

Saturn jest planetą najbardziej spłaszczoną na biegunach. Jest to wynikiem dużej prędkości obrotu i małej gęstości tworzącej go materii. Planeta ta posiada najmniejszą gęstość spośród planet Układu Słonecznego. Jest jedyną planetą, której gęstość jest mniejsza od gęstości wody.

Dane:

- średnica: 120 536 km
(9,45 średnicy Ziemi)

- masa: 5,6846 · 10²⁶ kg
(95,2 masy Ziemi)

- średnia gęstość: 0,69 g/cm³

- grawitacja powierzchniowa: 1,065 ziemskiego g

- temperatura powierzchni: –180 °C

- liczba księżyców: 62

- okres rotacji: 10 godzin 48 minut

- nachylenie osi: 26,7°

- średnia odległość od Słońca:1 433 530 000 km = 9,58 j.a. = 79,7 minut świetlnych

- mimośród:0,054

- okres orbitalny: 29,46 lat

Saturn

  • oś obrotu Saturna
  • linia prostopadła do płaszczyzny orbity Saturna
  • płaszczyzna orbity Saturna
  • orbita Saturna wokół Słońca
  • równik Saturna
  • 26,7°
  • pierścienie Saturna

Saturn jest szóstą planetą w kolejności od Słońca i drugą co do wielkości. Swoją nazwę zawdzięcza jednemu z najstarszych bogów rzymskich. Saturn był bogiem zasiewów i nasion, symbolem zagłady i czasu. W mitologii greckiej był utożsamiany z tytanem Kronosem. Saturn to najdalsza planeta, którą można dostrzeć gołym okiem. Galileo Galilei, korzystając z prymitywnego teleskopu, zwrócił uwagę na jego owalny kształt, ale nie mógł dostrzec, że przyczyną tego jest pierścień. Christian Huygens był pierwszym, który założył, że Saturn otoczony jest pierścieniem. W 1675 roku Giovani Domenico Cassini stwierdził, że w rzeczywistości pierścień Saturna składa się z kilku cieńszych pierścieni, pomiędzy którymi są puste przerwy, z których największą nazwano przerwą Cassiniego.

Do Saturna po raz pierwszy zbliżyła się sonda Pioneer 11 we wrześniu 1979 roku. W listopadzie 1980 roku do układu Saturna dotarła sonda Voyager 1. Wysłała ona pierwsze, wysokiej rozdzielczości zdjęcie planety, pierścieni i księżyców. Po raz pierwszy mogliśmy zobaczyć powierzchnie różnych księżyców. Prawie rok później, w sierpniu 1981 roku, sonda kosmiczna Voyager 2 kontynuowała badania układu Saturna. 1 lipca 2004 roku sonda kosmiczna Cassini weszła na orbitę planety Saturn i zdobyła dla ludzkości wiele nowych informacji o planecie i jej naturalnych satelitach. Na początku 2005 roku od sondy Cassini oddzielił się próbnik Huygensa, który opadł na powierzchnię Tytana, którego atmosfera składa się głównie z azotu, i stwierdził istnienie jezior wypełnionych ciekłym metanem i etanem.

Saturn, widowiskowa planeta zewnętrzna, jest drugą największą planetą Układu Słonecznego. Saturn jest planetą najbardziej spłaszczoną na biegunach. Jest to wynikem dużej prędkości obrotu i małej gęstości tworzącej go materii. Planeta ta posiada najmniejszą gęstość spośród planet Układu Słonecznego. Jest jedyną planetą, której gęstość jest mniejsza od gęstości wody (0,69 g/cm³).Wewnętrzna struktura Saturna podobna jest do struktury Jowisza, składa się ze skalistego jądra otoczonego warstwą metalicznego płynnego wodoru, z zewnętrzną warstwą molekularnego wodoru. Jego atmosfera składa się przede wszystkim z wodoru, który układa się w przepływające i wirujące z dużą prędkością pasma. Wiatry na Saturnie należą do najgwałtowniejszych w Układzie Słonecznym. Według badań sondy Voyager osiągają prędkość 400 m/s. Atmosfera Saturna, podobnie do atmosfery Jowisza zbudowana jest pasmowo, lecz pasma Saturna są znacznie bledsze i szersze w pobliżu równika. Średnia temperatura wynosi -180°C. Temperatura wnętrza Saturna przy jądrze sięga 12 000 K. Planeta wysyła w przestrzeń kosmiczną więcej energii niż dostaje jej od Słońca. Przyczyna tego nie została jeszcze wyjaśniona. Pole magnetyczne Saturna jest silne a oś pola magnetycznego pokrywa się z osią obrotu. Teleskopem Hubble'a można czasami zobaczyć zorzę polarną.

Księżyce Saturna

  • Mimas - – średnia odlegość od Saturna: 185 600 km – średnica: 397 km
  • Enceladus - – średnia odlegość od Saturna: 238 100 km – średnica: 504 km
  • Tetyda - – średnia odlegość od Saturna: 294 600 km – średnica: 1060 km
  • Dione - – średnia odlegość od Saturna: 377 400 km – średnica: 1122 km
  • Rea - – średnia odlegość od Saturna: 527 100 km – średnica: 1528 km
  • Tytan - – średnia odlegość od Saturna: 1 221 900 km – średnica: 5150 km
  • Japet - – średnia odlegość od Saturna: 3 560 800 km – średnica: 1470 km

Saturn znany jest przede wszystkim z układu pierścieni, które są najbardziej niezwykłymi obiektami Układu Słonecznego. Pierścienie te można zaobserwować przy użyciu nawet słabszego teleskopu. Grubość pierścieni wynosi zaledwie kilkaset metrów. Pierścienie składają się z cząstek lodu i skał, które mają rozmiary od pyłku po wielkość małego samochodu. Widowiskowość pierścienie zawdzięczają zdolności odbijania się promieni od cząstek lodu. Pomiędzy wieloma setkami pierścieni krąży kilka tuzinów księżyców, których oddziaływanie grawitacyjne kształtuje pierścienie (księżyce pasterskie).

Znamy 62 księżyce Saturna. Spośród nich tylko siedem jest na tyle dużych, żeby mieć kształt zbliżony do kuli (kształt kulisty powstaje tylko przy pewnej wielkości i powyżej pewnej masy na skutek własnej grawitacji i wewnętrznej temperatury, przy której powstał księżyc).

Największy księżyc, Tytan, odkryto w 1655 roku. Jego okres obiegu wynosi 16 dni. Materię księżyców stanowi lód.

Na powierzchni Encelandusona, znajdującego się w pobliżu Saturna, zaobserwowano wyrzuty gejzerów, tzw. wulkany lodowe. Większość księżyców ma średnicę ok.4-8 km.

Cassini

  • Masa: 5 700 kg
  • Wysokość: 6,7 m
  • Szerokość: 4 m
  • Moduł RTG - Moduł Radioisotope Thermoelectric Generator zapewnia sondzie energię elektryczną. Ciepło, pochodzące z naturalnego rozpadu radioaktywnych izotopów, jest przetwarzane w energię elektryczną.
  • magnetometr - Służy do określenia wartości i kierunku pola magnetycznego Saturna.
  • moduł napędowy
  • Lądownik Huygens - Część sondy, która wylądowała na powierzchni Tytana, księżyca Saturna.
  • antena radiowa
  • CAPS - Cassini Plasma Spectrometer: służy do badania jonosfery Saturna. Dokonuje pomiarów energii i ładunku elektrycznego elektronów i protonów.
  • CDA - Cosmic Dust Analyzer: dokonuje pomiaru rozmiarów i prędkości pyłu międzyplanetarnego wokół Saturna.
  • CIRS - Composite Infrared Spectrometer: dokonuje pomiaru podczerwieni i na tej podstawie wyciąga wnioski dotyczące temperatury i składu atmosfery.
  • ISS - Imaging Science Subsystem: zestaw dwóch kamer. Wykonuje zdjęcia w polu światła widzialnego, podczerwieni i promieniowania UV.
  • INMS - Ion and Neutral Mass Spectrometer: służy do pomiaru składu jonów i cząstek neutralnych.
  • RPWS - Radio and Plasma Wave Science: dokonuje pomiarów sygnałów radiowych, napływających z Saturna.
  • RSS - Radio Science Subsystem: przy pomocy ziemskich anten radiowych monitoruje zmiany w sygnałach radiowych sondy podczas mijania przez nią różnych obiektów.
  • UVIS - Ultraviolet Imaging Spectrograph: dokonuje zdjęć w ultrafiolecie, służących do analizy struktury chmur i pierścieni Saturna.
  • VIMS - Visible and Infrared Mapping Spectrometer: dokonuje pomiarów promieniowania, odbijanego lub emitowanego przez atmosferę, pierścienie i powierzchnie w polu światła widzialnego i podczerwieni.
  • MIMI - Magnetospheric Imaging Instrument: zajmuje się badaniem cząsteczek, uwięzionych w polu magnetycznym Saturna.

Sonda kosmiczna Cassini-Huygens była wynikiem zakrojonej na szeroką skalę współpracy, wspólnym przedsięwzięciem trzech agencji kosmicznych: amerykańskiej NASA, europejskiej ESA i włoskiej ASI, w którym wzięło udział 27 krajów.

Orbiter Cassini otrzymał imię na cześć francuskiego astronoma włoskiego pochodzenia, Giovanniego Domenica Cassiniego, który znany jest, między innymi, jako odkrywca czterech księżyców Saturna. Drugą ważną część sondy stanowił próbnik Huygens, który wylądował na powierzchni Tytana, a nazwany został nazwiskiem holenderskiego astronoma, Christiaana Huygensa, odkrywcy tego księżyca.

Sonda Cassini-Huygens była jedną z największych i najbardziej skomplikowanych konstrukcji w historii bezzałogowych statków kosmicznych, pomyślnie wyniesionych na orbitę. Jej wysokość wynosiła 6,7 m przy szerokości 4 m. Całkowita masa startowa sondy wynosiła ok. 5700 kg.
Orbiter i lądownik przygotowane były do przeprowadzenia 27 różnych badań naukowych. W tym celu wyposażone zostały w liczne specjalistyczne instrumenty naukowe.

Na Cassinim umieszczono 12, a na Huygensie 6 instrumentów naukowych, z których większość była wielofunkcyjna. Przy opracowywaniu specjalistycznych przyrządów pomiarowych pracowało wiele zespołów naukowych. Za łączność z Ziemią odpowiadały trzy anteny. 1630 elektryczne komponenty orbitera Cassini łączyło 22 tysiące złączy i ok. 14 km kabli. Energii elektrycznej dostarczały orbiterowi i zamontowanym na nim instrumentom trzy radioizotopowe generatory termoelektryczne (RTG), które przetwarzały ciepło, pochodzące z rozpadu radioaktywnych izotopów, w energię elektryczną. Paliwa dostarczały im 32 kg plutonu. Ponieważ Saturn znajduje się zbyt daleko od Słońca, wykorzystanie energii słonecznej nie bylo w tym przypadku możliwe.

Niezwykłego wyglądu nadawała orbiterowi Cassini wielowarstwowa izolacja termiczna, przykrywająca większą część kadłuba. Ta niezwykle precyzyjnie uszyta, bardzo wytrzymała i nadzwyczaj lekka tkanina chroniła orbiter przed ekstremalnymi temperaturami i ewentualnymi uszkodzeniami, spowodowanymi przez uderzenia mikrometeoroidów.
Dzięki temu można było również utrzymać stałą temperaturę roboczą instrumentów naukowych. (W kosmosie temperatura działająca na nieokryte części wynosiła od -220 do +250 stopni Celsiusa.)

Tor lotu sondy

  • Wenus
  • Ziemia
  • Mars
  • Jowisz
  • Saturn
  • Start: 15 października 1997
  • Asysta grawitacyjna w pobliżu Wenus: 26 kwietnia 1998, 24 czerwca 1999
  • Asysta grawitacyjna w pobliżu Ziemi: 18 sierpnia 1999
  • Asysta grawitacyjna w pobliżu Jowisza: 30 grudnia 2000
  • Przybycie w pobliże Saturna: 1 lipca 2004
  • Sonda kosmiczna Cassini

Sonda Cassini-Huygens wyruszyła w swoją długą drogę, wystrzelona 15 października 1997 roku z Cape Canaveral, poligonu rakietowego Sił Powietrznych USA.
Tę dużą sondę wyniosła w kosmos rakieta Titan IVB/Centaur. Cassini dotarł w pobliże Saturna przy pomocy czterokrotnej asysty grawitacyjnej (ang.: flyby).

Manewr zwany asystą grawitacyjną polega na zmianie prędkości i kierunku lotu kosmicznego przy użyciu pola grawitacyjnego dużego ciała niebieskiego. Jest to metoda pozwalająca dotrzeć do odległych planet Układu Słonecznego, zużywając mniej energii i w krótszym czasie. Sonda Cassini w drodze do Saturna zastosowała dwie pierwsze asysty grawitacyjne mijając Wenus, trzecią przelatując obok Ziemi i Księżyca, a czwartą przechodząc obok Jowisza.

Ciekawostką jest to, że 2 lata po starcie sonda znajdowała się tak blisko Ziemi, jak zaraz po wystrzeleniu. Asysta grawitacyjna w układzie Ziemia-Księżyc dokonana została w odległości jedynie 1100 km od naszej planety. Manewry te zwiększały prędkość sondy o 5-7 km/s.

Sonda dotarła w pobliże Saturna w czerwcu 2004 roku (czyli 7 lat po wystrzeleniu!) i w ciągu następnego miesiąca weszła na orbitę wokół planety.

Huygens a Tytanie

  • Powierzchnia Tytana - Temperatura na powierzchni wynosi -180 °C. Składa się ze skał i lodu wodnego w proporcji mniej więcej 50-50%. Ma gęstą, bogatą w azot atmosferę. Z metanowych i etanowych chmur pada deszcz, który tworząc rzeki, spływa do jezior w pobliżu biegunów.

Próbnik Huygens, skonstruowany przez ESA, był unikatowym i niezwykle ważnym elementem misji.

Była to jednostka w kształcie dysku o średnicy 2,7 m i masie 318 kg, która swą konstrukcją przypominała muszlę. Specjalne osłony służyły do ochrony znajdujących się wewnątrz instrumentów naukowych przed skutkami wysokiej temperatury, występującej w trakcie przechodzenia próbnika przez atmosferę Tytana.

Huygens odłączył się od sondy, z którą dotąd podróżował, 25 grudnia 2004 roku. Do Tytana dotarł w ciągu trzech tygodni. Na powierzchni największego księżyca Saturna wylądował 14 stycznia 2005 roku, po 2 godzinach i 27 minutach opadania przez atmosferę Tytana.
Prędkość lądowania hamowana była również trzema spadochronami, umieszczonymi na zewnątrz osłon. Najważniejszym zadaniem sześciu instrumentów pomiarowych lądownika było zbadanie atmosfery i powierzchni Tytana.

Dane z próbnika były odbierane przez antenę główną sondy Cassini, magazynowane na jej pokładzie, a póżniej transmitowane na Ziemię. Niestety, Huygens zdołał przekazać tylko 350 zdjęć, ponieważ jeden z odbiorników orbitera nie działał z powodu błędu oprogramowania. Jednak przekazane przez niego informacje i tak są bezcenne.

Huygens działał na powierzchni gigantycznego księżyca 72 minuty. Było to pierwsze (i jak dotąd jedyne) lądowanie w zewnętrznym Układzie Słonecznym. Oczywiście, oznacza to, że próbnik Huygensa ustanowił też rekord lądowania, wykonanego najdalej od Ziemi.

Tytan

Osiągnięcia

  • Sześciokątna burza atmosferyczna w pobliżu północnego bieguna Saturna
  • Zdjęcie powierzchni Tytana wykonane w podczerwieni
  • Księżyc Dione
  • Gejzery na Enceladusie
  • System pierścieni
  • Jeden z najmniejszych księżyców Saturna, Pan, w przerwie Enckego
  • System pierścieni: widok z boku, z księżycami Mimas, Tetydą i Janusem
  • Cień pierścieni Saturna i Tetydy (jego księżyca) pada na górną atmosferę Saturna
  • Księżyc Tetyda: widoczny ogromny krater Odyseusz
  • Księżyc Rea na tle Tytana

Przed misją Cassini-Huygens postawiono wiele ważnych celów naukowych, obejmujących szeroką tematykę. Większość z nich skupiała się naturalnie na badaniach Saturna, jak również jego pierścieni i księżyców. To ambitne przedsięwzięcie było pod każdym względem unikalne w historii eksploracji kosmosu.

Misja pierwotna dobiegła końca w 2008 roku, 11 lat po wystrzeleniu sondy. Jednak ze względu na możliwość pozyskania dalszych, bezcennych informacji, misja została przedłużona najpierw o dwa lata (Misja Równonocy), a następnie w 2010 roku o kolejne siedem lat (Misja Przesilenia). W ostatniej fazie misji, nazwanej Wielkim Finałem, (Grand Finale) orbiter skierowany został do atmosfery Saturna, gdzie 15 września 2017 roku uległ zniszczeniu.

Sonda kosmiczna, wypełniająca misję, której misja pochłonęła około 3,26 miliardów dolarów, spędziła w kosmosie prawie 20 lat. Przez ten czas pokonała 7,9 miliardów km, wykonała 453 048 zdjęć i dostarczyła 635 GB danych.

Nie sposób jest wymienić wszystkie rezultaty naukowe misji Cassini-Huygens. Oto kilka najważniejszych, wybranych osiągnięć:

- odkrycie nowych pierścieni Saturna;

- poznanie struktury pierścieni i zachodzących w nich procesów;

- odkrycie nowych księżyców Saturna;

- szczegółowa analiza księżyców;

- zaobserwowanie gejzerów na powierzchni Enceladusa;

- badanie powierzchni i klimatu Tytana, które przypominają ziemskie;

- poznanie atmosfery Tytana;

- prześledzenie ewolucji potężnej burzy na Saturnie;

- uzyskanie dokładnego obrazu sześciokątnej burzy atmosferycznej, znajdującej się na północnym biegunie Saturna;

- badanie księżyców lodowych;

- rozwiązanie zagadki "dwubarwności" Japeta;

- odkrycie jezior metanu i etanu na Tytanie;

- wykonanie map globalnego pola magnetycznego Saturna.

Podczas 20 lat trwania misji opublikowano prawie 4000 opracowań naukowych. Nie ulega wątpliwości, że po przeanalizowaniu zebranych przez sondę danych, w nadchodzących latach pojawią się liczne publikacje formułujące wnioski i stawiające nowe pytania.
Udana pod każdym względem misja sondy Cassini-Huygens otwiera przed ludzkością nowe perspektywy dla poznawania Układu Słonecznego i naszej własnej planety.
Misja ta może mieć również przełomowe znaczenie dla poszukiwania pozaziemskich form życia.

Animacja

  • Słońce
  • Merkury
  • Wenus
  • Ziemia
  • Mars
  • Jowisz
  • Saturn
  • Uran
  • Neptun
  • oś obrotu Saturna
  • linia prostopadła do płaszczyzny orbity Saturna
  • płaszczyzna orbity Saturna
  • orbita Saturna wokół Słońca
  • równik Saturna
  • 26,7°
  • pierścienie Saturna
  • Moduł RTG - Moduł Radioisotope Thermoelectric Generator zapewnia sondzie energię elektryczną. Ciepło, pochodzące z naturalnego rozpadu radioaktywnych izotopów, jest przetwarzane w energię elektryczną.
  • magnetometr - Służy do określenia wartości i kierunku pola magnetycznego Saturna.
  • moduł napędowy
  • Lądownik Huygens - Część sondy, która wylądowała na powierzchni Tytana, księżyca Saturna.
  • antena radiowa
  • CAPS - Cassini Plasma Spectrometer: służy do badania jonosfery Saturna. Dokonuje pomiarów energii i ładunku elektrycznego elektronów i protonów.
  • CDA - Cosmic Dust Analyzer: dokonuje pomiaru rozmiarów i prędkości pyłu międzyplanetarnego wokół Saturna.
  • CIRS - Composite Infrared Spectrometer: dokonuje pomiaru podczerwieni i na tej podstawie wyciąga wnioski dotyczące temperatury i składu atmosfery.
  • ISS - Imaging Science Subsystem: zestaw dwóch kamer. Wykonuje zdjęcia w polu światła widzialnego, podczerwieni i promieniowania UV.
  • INMS - Ion and Neutral Mass Spectrometer: służy do pomiaru składu jonów i cząstek neutralnych.
  • RPWS - Radio and Plasma Wave Science: dokonuje pomiarów sygnałów radiowych, napływających z Saturna.
  • RSS - Radio Science Subsystem: przy pomocy ziemskich anten radiowych monitoruje zmiany w sygnałach radiowych sondy podczas mijania przez nią różnych obiektów.
  • UVIS - Ultraviolet Imaging Spectrograph: dokonuje zdjęć w ultrafiolecie, służących do analizy struktury chmur i pierścieni Saturna.
  • VIMS - Visible and Infrared Mapping Spectrometer: dokonuje pomiarów promieniowania, odbijanego lub emitowanego przez atmosferę, pierścienie i powierzchnie w polu światła widzialnego i podczerwieni.
  • MIMI - Magnetospheric Imaging Instrument: zajmuje się badaniem cząsteczek, uwięzionych w polu magnetycznym Saturna.
  • Start: 15 października 1997
  • Asysta grawitacyjna w pobliżu Wenus: 26 kwietnia 1998, 24 czerwca 1999
  • Asysta grawitacyjna w pobliżu Ziemi: 18 sierpnia 1999
  • Asysta grawitacyjna w pobliżu Jowisza: 30 grudnia 2000
  • Przybycie w pobliże Saturna: 1 lipca 2004
  • Sonda kosmiczna Cassini
  • Lądownik Huygens - Próbnik odłączył się od sondy kosmicznej 25 grudnia 2004 roku, następnie, po trwającej prawie trzy tygodnie podróży, 14 stycznia 2005 roku wylądował na powierzchni Tytana.
  • Tytan - Największy księżyc Saturna - jego średnica wynosi 5150 km czas okrążenia jego orbity jest równy 16 dniom.
  • Powierzchnia Tytana - Temperatura na powierzchni wynosi -180 °C. Składa się ze skał i lodu wodnego w proporcji mniej więcej 50-50%. Ma gęstą, bogatą w azot atmosferę. Z metanowych i etanowych chmur pada deszcz, który tworząc rzeki, spływa do jezior w pobliżu biegunów.
  • Sześciokątna burza atmosferyczna w pobliżu północnego bieguna Saturna
  • Zdjęcie powierzchni Tytana wykonane w podczerwieni
  • Księżyc Dione
  • Gejzery na Enceladusie
  • System pierścieni
  • Jeden z najmniejszych księżyców Saturna, Pan, w przerwie Enckego
  • System pierścieni: widok z boku, z księżycami Mimas, Tetydą i Janusem
  • Cień pierścieni Saturna i Tetydy (jego księżyca) pada na górną atmosferę Saturna
  • Księżyc Tetyda: widoczny ogromny krater Odyseusz
  • Księżyc Rea na tle Tytana

Narracja

Przed misją Cassini-Huygens postawiono wiele ważnych celów naukowych, obejmujących szeroką tematykę. Większość z nich skupiała się naturalnie na badaniach Saturna, jak również jego pierścieni i księżyców.

Saturn, spektakularna planeta zewnętrzna, jest drugą pod względem wielkości planetą Układu Słonecznego. Saturn znany jest przede wszystkim z układu pierścieni, które są najbardziej niezwykłymi obiektami Układu Słonecznego. Znamy 62 księżyce Saturna. Jedynym jego księżycem-olbrzymem jest Tytan.

Sonda kosmiczna Cassini-Huygens była wynikiem zakrojonej na szeroką skalę współpracy. Orbiter sondy otrzymał imię na cześć francuskiego astronoma włoskiego pochodzenia, Giovanniego Domenica Cassiniego. Drugą ważną część sondy stanowił próbnik, mający wylądować na powierzchni Tytana, nazwany imieniem holenderskiego astronoma, Christiaana Huygensa, odkrywcy tego księżyca.

Orbiter i lądownik przygotowane były do przeprowadzenia 27 różnych badań naukowych. W tym celu wyposażone zostały w liczne specjalistyczne instrumenty naukowe. Na Cassinim umieszczono 12, a na Huygensie 6 instrumentów naukowych, z których większość była wielofunkcyjna.

Sonda Cassini-Huygens wyruszyła w swoją długą drogę wystrzelona 15 października 1997 z Cape Canaveral, poligonu rakietowego należącego do Sił Powietrznych USA. Cassini dotarł w pobliże Saturna przy pomocy czterokrotnej asysty grawitacyjnej (ang.: flyby). Sonda dotarła w pobliże Saturna w czerwcu 2004 (czyli 7 lat po wystrzeleniu!), i w ciągu następnego miesiąca weszła na orbitę wokół planety. Huygens odłączył się od sondy, z którą dotąd podróżował, 25 grudnia 2004 roku. Do Tytana dotarł w ciągu trzech tygodni. Na powierzchni największego księżyca Saturna wylądował 14 stycznia 2005 roku, po 2 godzinach i 27 minutach opadania przez atmosferę Tytana.

Misja pierwotna dobiegła końca w 2008 roku, 11 lat po wystrzeleniu sondy. Jednak ze względu na możliwość pozyskania dalszych, bezcennych informacji, misja została przedłużona najpierw o dwa lata (Misja Równonocy), a następnie w 2010 roku o kolejne siedem lat (Misja Przesilenia).

Sonda kosmiczna, której misja pochłonęła około 3,26 miliardów dolarów, spędziła w kosmosie prawie 20 lat. Przez ten czas pokonała 7,9 miliardów km, wykonała 453 048 zdjęć i dostarczyła 635 GB danych. Udana pod każdym względem misja sondy Cassini-Huygens otwiera przed ludzkością nowe perspektywy dla poznawania Układu Słonecznego i naszej własnej planety.

Powiązane treści

Saturn

Druga największa planeta Układu Słonecznego, rozpoznawalna dzięki charakterystycznym pierścieniom.

Ciekawostki geograficzne - Astronomia

Ta animacja przedstawia kilka ciekawych faktów dotyczących naszego Układu Słonecznego.

Misja Dawn („Świt”)

Badania Ceres i Westy pomogą nam dowiedzieć się więcej na temat wczesnej epoki Układu Słonecznego, oraz jak formowały się planety skalne.

Misja sondy kosmicznej New Horizons

Sonda New Horizons została wyniesiona w przestrzeń kosmiczną w 2006 roku, w celu zbadania Plutona i Pasa Kuipera.

Planety, rozmiary

Wokół Słońca krążą wewnętrzne planety skaliste i zewnętrzne gazowe planety olbrzymy.

Sondy kosmiczne Voyager

Sondy kosmiczne Voyager opuściły Układ Słoneczny. Dokonują one badań i niosą ze sobą komunikat od ludzkości.

Układ Słoneczny, orbity planet

Wokół Słońca, po eliptycznych orbitach, krąży osiem planet.

Życie Układu Słonecznego

Słońce i planety powstały ok. 4,5 miliarda lat temu z zagęszczenia obłoku pyłu molekularnego.

Jowisz

Jowisz jest największą planetą Układu Słonecznego, jego masa jest dwa i pół raza większa niż masa innch planet razem wziętych.

Mars

Na czerwonej planecie trwają poszukiwania śladów życia i wody.

Merkury

Położona najbliżej Słońca, najmniejsza planeta Układu Słonecznego.

Neptun

Najdalsza od Słońca planeta Układu Słonecznego, najmniejsza planeta gazowa.

Uran

Licząc od Słońca 7 planeta typu jowiszowego czyli planeta gazowa.

Wenus

Licząc od Słońca to druga planeta. Na północnym sklepieniu niebieskim, drugie po Księżycu najjaśniejsze ciało niebieskie.

Ziemia

Nasza Ziemia jest planetą skalistą posiadającą atmosferę o zawartości tlenu oraz litą skorupę.

Added to your cart.