Twój koszyk jest pusty

Zakupy

Sztuka: 0

Razem: 0,00

0

Komety

Komety

Komety są spektakularnymi ciałami niebieskimi krążącymi wokół Słońca.

Geografia

Etykiety

asteroida, meteor, kometa, Halley-üstökös, Halley, astronomia, Układ Słoneczny, chmura Oorta, pas małych planet, obiekt astronomiczny, Pas Kuipera, badania kosmosu, Okres obiegu wokół Słońca, Przestrzeń kosmiczna, fizyka, Słońce, geografia

Powiązane treści

Sceny

Układ Słoneczny

  • Kometa
  • Obłok Oorta - Sferyczna "chmura", która stanowi zewnętrzną granicę naszego Układu Słonecznego. Składa się z kilku miliardów komet.
  • Pas Kuipera - Pas asteroidów znajdujących się poza orbitami gazowych planet Układu Słonecznego.

Od czasu do czasu możemy obserwować widowiskowe zjawiska zachodzące w naszym Układzie Słonecznym. Do takich należy na przykład pojawienie się komet. Komety są ciałami niebieskimi, widocznymi gołym okiem z Ziemi, które pojawiają się na naszym niebie tylko w określonych odstępach czasu.

Kometa

  • głowa - Koma i jądro tworzą razem głowę komety.
  • warkocz gazowy - Prosty, dłuższy warkocz komety ustawia się dokładnie na linii Kometa-Słońce. Składa się z gazów.
  • warkocz pyłowy - Zakrzywiony, krótszy warkocz komety składa się z drobinek pyłu wyłapanych przez gazy przedostające się z komy do warkocza.
  • wiatr słoneczny

Komety składają się z jądra komety, komy i warkocza. Zbudowane są z najstarszej materii Układu Słonecznego. Powstały, gdy część masy mgławicy słonecznej została wydalona do zewnętrznych obszarów Układu Słonecznego, gdzie temperatura była na tyle niska, że zamarznięte gazy scaliły ze sobą odłamki skalno-lodowe i cząsteczki pyłu. Jądro komety jest zatem bryłą o nieregularnym kształcie i porowatej skorupie, zespoloną głównie przez lód wodny i różne zamrożone związki węgla. Właśnie dlatego jądra komety są często nazywane „brudną kulą śniegową” (ang. dirty snowball).

Kiedy kometa przechodzi blisko Słońca, niektóre zamrożone gazy z powierzchni jądra sublimują, czyli przechodzą w fazę cząstek lotnych, gromadząc ze sobą drobinki pyłu. W ten sposób powstaje koma, pyłowo-gazowa „atmosfera” otaczająca jądro komety.

Wiatr słoneczny odpycha cząsteczki gazu i pyłu w stronę przeciwną do Słońca, tworząc warkocz komety. Kometa posiada dwa odrębne warkocze: dłuższy, prosty warkocz o niebieskim odcieniu składa się z gazów, natomiast krótszy, zakrzywiony, o odcieniu żółtawym składa się z cząstek pyłu. Cząsteczki gazu w warkoczu gazowym są w stanie zjonizowanym, dlatego emitują niebieskawe światło; podczas gdy cząsteczki pyłu w warkoczu pyłowym odbijają światło Słońca, dlatego wydają się jaśniejsze i żółtawe.

Orbity

  • Pas Kuipera - Pas asteroidów znajdujących się poza orbitami gazowych planet Układu Słonecznego.
  • kometa krótkookresowa - Te komety mają płaszczyznę orbity podobną do płaszczyzny symetrii Układu Słonecznego. Mają okresy orbitalne krótsze niż 200 lat. Pochodzą z pasa Kuipera.
  • kometa długookresowa - Te komety mają okresy orbitalne dłuższe niż 200 lat, do nawet kilku milionów lat. Pochodzą z Obłoku Oorta.
  • przebiegający w pobliżu Słońca odcinek orbity

Komety zazwyczaj pochodzą z dwóch zewnętrznych regionów Układu Słonecznego, z Pasa Kuipera lub z Obłoku Oorta. Ze względu na niestabilność grawitacyjną w tych regionach, jakiekolwiek zakłócenia mogą spowodować, że jądro komety wypadnie ze swojej orbity i zacznie się przemieszczać w kierunku wewnętrznego Układu Słonecznego. Im częściej kometa powraca w okolice Słońca, tym więcej traci swojej materii, co prowadzi do jej powolnego niszczenia.

Komety, pod względem ich orbity, rozróżnia się na komety krótko- lub długookresowe. Komety krótkookresowe pochodzą z bliższego Pasa Kuipera, ich okres orbitalny trwa mniej niż 200 lat, czyli częściej wracają do wewnętrznego Układu Słonecznego. Komety długookresowe pochodzą z Obłoku Oorta i rzadziej zbliżają się do Słońca, ich okres orbitalny wynosi ponad 200 lat, a może być nawet parę milionów lat.

Kometa Halleya

  • Słońce
  • Jowisz
  • Saturn
  • Uran
  • Neptun
  • Kometa Halleya - Okres obiegu tej komety wynosi ok. 75,3 lat. Po raz ostatni z Ziemi widziano ją w 1986 r. i ponownie pojawi się w 2061 r. Przypuszczalnie jest to najstarsza zaobserwowana kometa.
  • przebiegający w pobliżu Słońca odcinek orbity

Kometa Halleya jest prawdopodobnie pierwszą kometą zidentyfikowaną przez człowieka. Gdy przelatuje blisko Słońca można ją dostrzec gołym okiem. Ostatni raz była widoczna z Ziemi w 1986 roku i powróci w 2061 roku; czyli okres jej obiegu wynosi około 75 lat. To kometa krótkookresowa.

Podczas pojawienia się jej w 1986 r. badało ją kilka sond kosmicznych. Na podstawie zebranych danych okazało się, że jądro komety o wymiarach 15x15x8 kilometrów składa się głównie z lodu wodnego, pokrytego cienką, ciemną skorupą.

Kometa 67P/Csurjumov -Gerasimenko

  • Słońce
  • Ziemia
  • Mars
  • Jowisz
  • Saturn
  • Uran
  • Neptun
  • Kometa 67P/Czuriumow –Gierasimienko - Obecny okres obiegu tej komety to 6,5 roku. Została odkryta w 1969 roku. Jest to pierwsza kometa, na powierzchni której lądują roboty z Ziemi.

Kometa 67P/Czuriumow–Gierasimienko prawdopodobnie pochodzi z Pasa Kuipera, ale jej orbita została znacznie zmodyfikowana przez grawitację Jowisza. Obecnie krąży w wewnętrznym Układzie Słonecznym i ma okres orbitalny 6,5 roku.

Kształt jądra komety przypomina gumową kaczkę, w rzeczywistości składa się z dwóch większych grudek połączonych wąską szyjką. Gdy kometa przechodzi blisko Słońca z jej powierzchni wydostaje się znaczna ilość pary wodnej. Jest to pierwsza kometa, na której wylądowały przyrządy pomiarowe.

Wpływ grawitacji Jowisza

  • Kometa Shoemaker–Levy - Została odkryta w 1993 roku. Prawdopodobnie w latach 70. XX wieku, na skutek grawitacji Jowisza, rozpoczęła orbitowanie wokół tej planety. Przypuszczalnie w 1992 roku, pod wpływem przyciągania Jowisza, kometa uległa rozerwaniu. Kawałki komety zderzyły się z południową półkulą Jowisza w lipcu 1994 roku.

Masa Jowisza jest wystarczająco duża do tego, aby zmodyfikować orbity komet przybywających z zewnętrznych regionów Układu Słonecznego, a nawet przyciągnąć je do własnego pola grawitacyjnego, chroniąc w ten sposób planety wewnętrzne przed ewentualnym zderzeniem z kometami. Jedną z takich komet przechwyconych przez oddziaływanie grawitacyjne Jowisza była kometa Shoemaker–Levy, odkryta w 1993 r. Kometa krążyła wokół Jowisza, od czasu, kiedy w latach 70. XX wieku prawdopodobnie przechwyciła ją grawitacja planety. Składała się z kilku kawałków: przypuszczalnie w 1992 r. została rozerwana przez silną grawitację Jowisza. Kawałki komety zderzyły się następnie z południową półkulą planety w lipcu 1994 roku.

Kometa, asteroida, meteoroid

  • kometa - Ciało niebieskie złożone z pyłu i lodu. Kiedy zbliża się do Słońca, tworzy warkocz.
  • asteroida - Ciało niebieskie o średnicy ponad 1 km, ale nie ma wielkości planety.
  • meteoroid - Obiekty w przestrzeni mniejsze niż asteroidy. W momencie zderzenia się z powierzchnią Ziemi, nazywane są meteorytami.
  • meteor - Zjawisko świetlne wytwarzane przez meteoroid docierający do ziemskiej atmosfery. Znany jest również jako "spadająca gwiazda".
  • meteoryt - Fragment meteoroidu, który spadł na powierzchnię Ziemi.

Wielu z nas nie potrafi odróżnić komet, asteroid i meteoroidów.

Jedną z charakterystycznych cech komet jest ich warkocz tworzący się w pobliżu Słońca. Podobnej wielkości asteroidy nie mają warkoczy. Ich skład materii różni się ze względu na różne miejsce ich uformowania. Asteroidy powstały bliżej Słońca, podczas gdy komety dalej od Słońca.

Meteoroidy są mniejsze niż komety i asteroidy, ale większe niż międzyplanetarne cząsteczki pyłu. Kiedy wchodzą do atmosfery ziemskiej, oddziałują z cząsteczkami powietrza. Powstałe zjawisko świetlne nazywamy meteorem lub „spadającą gwiazdą”. Jeśli meteoroid nie spali się całkowicie w atmosferze, dociera do powierzchni Ziemi jako meteoryt.

Narracja

Od czasu do czasu możemy obserwować widowiskowe zjawiska zachodzące w naszym Układzie Słonecznym. Do takich należy na przykład pojawienie się komet. Komety są ciałami niebieskimi, widocznymi gołym okiem z Ziemi, które pojawiają się na naszym niebie tylko w określonych odstępach czasu.

Komety składają się z jądra komety, komy i warkocza. Jądro komety jest bryłą o nieregularnym kształcie i porowatej skorupie, zespoloną głównie przez lód wodny i różne zamrożone związki węgla. Właśnie dlatego jądra komety są często nazywane „brudną kulą śniegową”.

Kiedy kometa przechodzi blisko Słońca, niektóre zamrożone gazy z powierzchni jądra sublimują, czyli przechodzą w fazę cząstek lotnych, gromadząc ze sobą drobinki pyłu. W ten sposób powstaje koma, pyłowo-gazowa „atmosfera” otaczająca jądro komety.

Wiatr słoneczny odpycha cząsteczki gazu i pyłu w stronę przeciwną do Słońca, tworząc warkocz komety. Kometa posiada dwa odrębne warkocze: dłuższy, prosty warkocz o niebieskim odcieniu składa się z gazów, natomiast krótszy, zakrzywiony, o odcieniu żółtawym składa się z cząstek pyłu. Cząsteczki gazu w warkoczu gazowym są w stanie zjonizowanym, dlatego emitują niebieskawe światło; podczas gdy cząsteczki pyłu w warkoczu pyłowym odbijają światło Słońca, dlatego wydają się jaśniejsze i żółtawe.

Komety, pod względem ich orbity, rozróżnia się na komety krótko- lub długookresowe. Komety krótkookresowe pochodzą z bliższego Pasa Kuipera, ich okres orbitalny trwa mniej niż 200 lat, czyli częściej wracają do wewnętrznego Układu Słonecznego. Komety długookresowe pochodzą z Obłoku Oorta i rzadziej zbliżają się do Słońca, ich okres orbitalny wynosi ponad 200 lat, a może być nawet parę milionów lat.

Kometa Halleya jest prawdopodobnie pierwszą kometą zidentyfikowaną przez człowieka. Można ją dostrzec gołym okiem. Ostatni raz była widoczna z Ziemi w 1986 roku i powróci w 2061 roku; czyli okres jej obiegu wynosi około 75 lat. To kometa krótkookresowa.

Podczas pojawienia się jej w 1986 r. badało ją kilka sond kosmicznych. Na podstawie zebranych danych okazało się, że jądro komety o wymiarach 15x15x8 kilometrów składa się głównie z lodu wodnego, pokrytego cienką, ciemną skorupą.

Kometa 67P/Czuriumow–Gierasimienko prawdopodobnie pochodzi z Pasa Kuipera, ale jej orbita została znacznie zmodyfikowana przez grawitację Jowisza. Obecnie krąży w wewnętrznym Układzie Słonecznym i ma okres orbitalny 6,5 roku.

Kształt jądra komety przypomina gumową kaczkę, w rzeczywistości składa się z dwóch większych grudek połączonych wąską szyjką. Gdy kometa przechodzi blisko Słońca z jej powierzchni wydostaje się znaczna ilość pary wodnej. Jest to pierwsza kometa, na której wylądowały przyrządy pomiarowe.

Masa Jowisza jest wystarczająco duża do tego, aby zmodyfikować orbity komet przybywających z zewnętrznych regionów Układu Słonecznego, a nawet przyciągnąć je do własnego pola grawitacyjnego, chroniąc w ten sposób planety wewnętrzne przed ewentualnym zderzeniem z kometami. Jedną z takich komet przechwyconych przez oddziaływanie grawitacyjne Jowisza była kometa Shoemaker–Levy, odkryta w 1993 r. Kometa krążyła wokół Jowisza, od czasu, kiedy w latach 70. XX wieku prawdopodobnie przechwyciła ją grawitacja planety. Składała się z kilku kawałków: przypuszczalnie w 1992 r. została rozerwana przez silną grawitację Jowisza. Kawałki komety zderzyły się następnie z południową półkulą planety w lipcu 1994 roku.

Wielu z nas nie potrafi odróżnić komet, asteroid i meteoroidów. Jedną z charakterystycznych cech komet jest ich warkocz tworzący się w pobliżu Słońca. Podobnej wielkości asteroidy nie mają warkoczy. Ich skład materii różni się ze względu na różne miejsce ich uformowania. Asteroidy powstały bliżej Słońca, podczas gdy komety dalej od Słońca.

Meteoroidy są mniejsze niż komety i asteroidy, ale większe niż międzyplanetarne cząsteczki pyłu. Kiedy wchodzą do atmosfery ziemskiej, oddziałują z cząsteczkami powietrza. Powstałe zjawisko świetlne nazywamy meteorem lub „spadającą gwiazdą”. Jeśli meteoroid nie spali się całkowicie w atmosferze, dociera do powierzchni Ziemi jako meteoryt.

Powiązane treści

Życie Układu Słonecznego

Słońce i planety powstały ok. 4,5 miliarda lat temu z zagęszczenia obłoku pyłu molekularnego.

Planety, rozmiary

Wokół Słońca krążą wewnętrzne planety skaliste i zewnętrzne gazowe planety olbrzymy.

Powstanie Ziemi i Księżyca

Animacja prezentuje powstanie Ziemi i Księżyca.

Słońce

Średnica Słońca jest 109 razy większa od średnicy Ziemi. Wodór stanowi większą część jego materii.

Układ Słoneczny, orbity planet

Wokół Słońca, po eliptycznych orbitach, krąży osiem planet.

Ciekawostki geograficzne - Astronomia

Ta animacja przedstawia kilka ciekawych faktów dotyczących naszego Układu Słonecznego.

Jowisz

Jowisz jest największą planetą Układu Słonecznego, jego masa jest dwa i pół raza większa niż masa innch planet razem wziętych.

Misja Dawn („Świt”)

Badania Ceres i Westy pomogą nam dowiedzieć się więcej na temat wczesnej epoki Układu Słonecznego, oraz jak formowały się planety skalne.

Obserwatorium

Obserwatoria astronomiczne często są budowane na wysokich wzniesieniach w celu wyeliminowania zakłóceń atmosferycznych.

Prawa Keplera

Johannes Kepler sformułował trzy ważne prawa dotyczące ruchu planet.

Zasady dynamiki (prawa ruchu) Newtona

Animacja pokazuje trzy zasady dynamiki Sir Isaac Newtona, które zrewolucjonizowały mechanikę klasyczną.

Added to your cart.