Twój koszyk jest pusty

Zakupy

Sztuka: 0

Razem: 0,00

0

Bitwa pod Lepanto (1571)

Bitwa pod Lepanto (1571)

W tej słynnej bitwie morskiej flota osmańska poniosła druzgocącą klęskę, zadaną przez flotę Ligi Świętej.

Historia

Etykiety

Lepanto, Bitwa morska, Bitwa pod Lepanto, Ali Pasha, Don Juan de Austria, Zatoka Patras, Imperium Osmańskie, Święty League, bitwa, flota

Powiązane treści

Sceny

Lepanto

  • Flota Ligi Świętej
  • Imperium Osmańskie

Flota osmańska

  • lewe skrzydło - Składało się z 61 tureckich, algierskich, syryjskich, anatolyjskich i greckich galer oraz 19 tureckich galeotów pod wodzą Uluch Alego.
  • prawe skrzydło - Składało się z 60 tureckich, libańskich, anatolyjskich i egipskich galer oraz 2 galeotów pod wodzą Sokollu Mehmeda Paszy.
  • centrum - Składało się z ustawionych w podwójnym szyku 87 tureckich, rodyjskich, czarnomorskich, galipolijskich i greckich galer, którymi dowodził Ali Pasza.
  • rezerwa - Składała się z 8 greckich i tureckich galer oraz 22 galeotów pod wodzą Składała się z 8 greckich i tureckich galer oraz 22 galeotów pod wodzą Turguta Reisa.

Flota Ligi Świętej

  • lewe skrzydło - Składało się z dowodzonych przez Agostina Barbarigi 53 weneckich galer i 2 galeasów.
  • prawe skrzydło - Składało się z dowodzonych przez Giovanniego Andreę Dorię 53 galer weneckich, hiszpańskich, genuańskich i papieskich oraz 2 galeasów.
  • centrum - Składało się z dowodzonych przez Don Juana de Austria 62 weneckich, papieskich, hiszpańskich, genuańskich i innych sprzymierzonych galer oraz 2 galeasów.
  • rezerwa - Składała się z dowodzonych przez Álvarego de Bazána 38 weneckich, hiszpańskich, neapolitańskich, papieskich i genuańskich galer.

Przebieg bitwy

  • Real
  • Sultana

Narracja

I etap (7 października 1571 r.)

Bitwa pomiędzy chrześcijańską flotą Świętej Ligi a armadą Imperium Osmańskiego rozegrała się u brzegów dzisiejszej Grecji, w pobliżu portu Lepanto (obecnie Nafpaktos) w Zatoce Patraskiej.
Obydwie floty podzieliły się na cztery części (lewe skrzydło, centrum, prawe skrzydło i rezerwę).
Jednak podczas gdy dowódca armady tureckiej (Ali Pasza) nie pozostawił w rezerwie wielu galer, dowódca sił chrześcijańskich (książę Juan de Austria) zwrócił na rezerwę dużą uwagę.
W potężnym starciu wzięły udział floty podobnej wielkości (każda z flot liczyła ponad dwieście okrętów). Jednakże prawie podwójna liczba armat zapewniała chrześcijańskiej flocie przewagę ogniową, a i kwalifikacje dowódcy przechylały szalę na jej stronę.

II etap (7 października 1571 r.)

Niezbyt doświadczony w bitwach morskich Ali Pasza pochopnie zarządził atak.
Na początku starcia galery tureckiego centrum przełamały straszliwą zaporę ognia 6 chrześcijańskich galeasów, a manewrujące wzdłuż linii brzegowej prawe skrzydło tureckiej armady też zdobyło przewagę nad lewym skrzydłem floty chrześcijańskiej. Jednak chrześcijańska rezerwa odparła natarcie, a w centrum został zniszczony nawet turecki okręt flagowy.
Utrata dowódcy spowodowała dezorientację w szykach floty tureckiej.
W przybierającej chaotyczną formę walce galery chrześcijańskie zaczęły brać górę, więc coraz więcej osmańskich okrętów kapitulowało.

III etap (7 października 1571 r.)

Zawracające, szykujące się do ucieczki tureckie galery mieszały szyk walczących jednostek własnej floty. Osmańskie centrum też nie było w stanie dłużej się utrzymać.
Walczące dotychczas skutecznie lewe skrzydło tureckie po beznadziejnej walce rzuciło się do ucieczki.
Bilans masakry był straszliwy: Imperium Osmańskie poniosło wielokrotnie większe straty, niż flota chrześcijańska, zarówno pod względem liczby okrętów, jak i ofiar w ludziach. W dodatku wiele tureckich galer trafiło w ręce Świętej Ligi. Ta jedna z najkrwawszych śródziemnomorskich bitew w dziejach świata spowolniła inwazję Imperium Osmańskiego, ale ostatecznie jej nie zatrzymała.

Powiązane treści

Działa okrętowe (XVII wiek)

Armaty, po rozpowszechnieniiu się na lądzie, pojawiły się również w działaniach wojennych na morzu.

Bitwa jutlandzka (1916 r.)

Bitwa, która toczyła się pomiędzy flotą brytyjską i niemiecką, do dnia dzisiejszego uznawana jest za największą w historii bitwę morską z udziałem krążowników.

Bitwa o Wyspy Midway (1942)

Jedna z ważnych bitew II wojny światowej, która była punktem zwrotnym w walkach na Pacyfiku.

Bitwa pod Akcjum (31 p.n.e.)

Stoczona u brzegów Hellady bitwa morska zakończyła się decydującym zwycięstwem Oktawiana Augusta nad Markiem Antoniuszem.

Bitwa pod Trafalgarem (1805)

Podczas wojen napoleońskich flota angielska, pod dowództwem admirała Nelsona, pokonała flotę francusko-hiszpańską.

Raguza (Chorwacja, XVI wiek)

Znane dziś jako Dubrownik chorwackie miasto, słynące z pięknego położenia i wspaniałej architektury, szczyt swego rozkwitu osiągnęło w XVI wieku.

Topografia historyczna (bitwy - historia powszechna)

Dzięki ćwiczeniu z mapą konturową zapoznamy się z najważniejszymi bitwami w historii powszechnej.

Turecki sułtan (XVI wiek)

Na czele Imperium Osmańskiego stał sułtan, pan życia i śmierci.

Wenecja w średniowieczu

Średniowieczna Wenecja zawdzięczała swój rozwój gospodarczy rozkwitającej dalekomorskiej żegludze handlowej.

Bitwa na równinie Mohi (11-12 kwietnia 1241.)

Miażdżąca klęska, jaką król węgierski poniósł w bitwie z hordami mongolskimi, była wynikiem wielu błędnych decyzji.

Bitwa pod Belgradem (4-22 lipca 1456 r.)

Południowe bicie w dzwony upamiętnia jedno z legendarnych oblężeń zamku podczas bitwy pomiędzy węgierskimi a tureckimi wojskami w XV wieku.

Bitwa pod Hastings (1066 r.)

Wilhelm Zdobywca, książę Normandii, w tej decydującej bitwie pokonał Anglosasów, a następnie, już jako król, umocnił swoją władzę w Anglii.

Bitwa pod Warną (1444 r.)

Podczas bitwy z Turkami, która zakończyła się ogromną klęską wojsk polsko-węgierskich, życie stracił sam król Polski i Węgier, Władysław III Warneńczyk.

Bitwa pod Zamą (202 p.n.e.)

Podczas II wojny punickiej w Afryce, rzymska armia Scypiona stoczyła decydującą bitwę, która przesądziła o klęsce wojsk punickich Hannibala.

Dzielny ołowiany żołnierzyk

Legendarna postać bajki Hansa Christiana Andersena tym razem "ożywa" na planszy.

Węgierski podstęp wojskowy (IX-X wiek)

Udawanie ucieczki a następnie otoczenie wroga przez długie lata było skuteczną metodą walki, stosowaną przez koczownicze plemiona.

Added to your cart.