Twój koszyk jest pusty

Zakupy

Sztuka: 0

Razem: 0,00

0

Alhambra w XVI wieku (Hiszpania)

Alhambra w XVI wieku (Hiszpania)

Nazwa tego wspaniałego zespołu pałacowego, który wznosi się nad Grenadą, w jęz. arabskim oznacza "czerwony".

Nauka o sztukach wizualnych

Etykiety

Alhambra, Generalife, Alcazaba, Pałace Karola V., Granada, Królestwo Hiszpanii, Hiszpania, Karol V, styl mauretański, historia, architektura arabska, XVI wiek, czasy nowożytne, pałac, twierdza, cytadela, rura wodociągowa, architektura, historia sztuki, rekonkwista, Islam, chrześcijaństwo

Powiązane treści

Sceny

Grenada

  • Alhambra
  • Generalife
  • Palacio de los Córdova
  • Kościół św. Piotra i Pawła
  • Kościół św. Anny
  • Mury miejskie
  • Kancelaria królewska
  • Casa de los Tiros
  • Katedra
  • Rzeka Darro - Rzeka, która służyła Alhambrze jako źródło wody.
  • Kościół św. Cecylii
  • Kościół św. Dominika
  • Rzeka Genil

Wraz z zajęciem Grenady w 1492 roku, kilka lat po zjednoczeniu Aragonii i Kastylii, co nastąpiło w wyniku zawartego w 1474 roku małżeństwa Izabeli I i Ferdynanda II (uhonorowanych później wspólnym tytułem Królów Katolickich), z Półwyspu Iberyjskiego znikła ostatnia muzułmańska twierdza. Zakończyło to trwającą przez osiem stuleci obecność muzułmanów w Al-Andalus. Do tej pory Emirat Grenady, dzięki handlowemu znaczeniu terytorium, odpierał katolickie zakusy. Oprócz naturalnej linii obronnej łańcucha górskiego Sierra Nevada, Emirat mógł liczyć na militarne wsparcie ze strony panujących na pobliskich terenach Afryki Północnej wezyrów Wattasydów. Ponadto istnieniu Emiratu sprzyjały niesnaski pomiędzy katolickimi królestwami oraz konflikty wewnętrzne Kastylii.

Stolica Emiratu, Grenada, z wyjątkiem urodzajnej niziny na zachodzie, otoczona jest górami. Od południa wznoszą się łańcuchy Sierra Nevada z najwyższymi w Hiszpanii szczytami, z których niejeden przekracza 3000 metrów wysokości.

W Grenadzie znajduje się twierdza Alhambra. Nazwa twierdzy w jęz. arabskim oznacza "czerwona". Mauretański zespół pałacowy leży na wzgórzu pomiędzy rzekami Darro i Genil, naprzeciwko najstarszej dzielnicy miasta, Albaicín. Mury otaczające twierdzę łączyły się niegdyś z murem obronnym miasta sprawiając, że twierdza w Grenadzie była praktycznie nie do zdobycia. Na terenie Alhambry znajdowały się pałace, ogrody, zamek (Alcazaba) i inne charakterystyczne budowle.

Alhambra służyła królowi i całemu dworowi jako rezydencja wypoczynkowa. Prawdziwe piękno kompleksu kryje się nie tylko w elementach ozdobnych, będących arcydziełem andaluzyjskiej sztuki dekoracyjnej, ale również w tym, jak idealnie wpasowywuje się w krajobraz. Piękna dodaje mu specjalnie zaprojektowana sieć wodociągów, obecna w ogrodach, fontannach, stawach i kanałach. Niegdysiejszym mieszkańcom sieć zapewniała zaopatrzenie w wodę, a ogrody nawadnia nawet dziś , stwarzając dzięki temu przepiękną scenerię.

Alhambra

  • Alcazaba - Zamek Alhambry. Znaczenie arabskiego słowa to: otoczona murami forteca.
  • Plaza de los Aljibes - Plac Cystern
  • Puerta del Vino - Brama Wina
  • Puerta de la Justicia - Brama Sprawiedliwości
  • Pałac Karola V
  • Wielki Meczet
  • Królewska Ulica - Była to główna ulica Alhambry.
  • Palacio de los Abencerrajes
  • łaźnie meczetu
  • Klasztor franciszkanów
  • Patio de Machuca
  • Mexuar
  • Patio de los Arrayanes - Dziedziniec Mirty
  • Patio de Lindaraja - Dziedziniec Lindaraja
  • Partal
  • Patio de los Leones - Dziedziniec Lwów
  • Pałac Jusufa III
  • Albaicín - Dzielnica Grenady
  • akwedukt

Prace nad budową zespołu pałacowego Alhambra trwały przez ok. dwa i pół stulecia za panowania dynastii Nasrydów. Dziś już trudno sobie wyobrazić ten kompleks bez otaczających go gęstych lasów. Dawniej jednak wokół twierdzy nie rosły drzewa, ponieważ utrudniałoby to obronę. Pierwszymi drzewami obsadzono drogę prowadzącą do Alhambry za czasów Karola V. Później nowe drzewa zostały posadzone dopiero na początku XIX wieku.

Po dojściu do władzy Muhammada I w 1238 roku, Alhambra stała się siedzibą emirów z dynastii Nasrydów.
Najważniejsze pałace powstały jednak w latach 1333-1391, za panowania Jusufa I i Muhammada V. Najbardziej kunsztowne budowle wewnątrz kompleksu, istniejące do dziś Palacio de Comares (Pałac Witraży) i Palacio de los Leones (Pałac Lwów), zostały wzniesione w XIV wieku. Cały kompleks o wydłużonym kształcie wytyczonym przez wzgórze, na którym stoi, zajmuje obszar 740 metrów długości i 180 metrów szerokości.

Wieże

Niektóre wieże w murach, spośród których zachowało się do dziś 22, zostały przystosowane na zamki mieszkalne, jako że utraciły swoje obronne zadania.

Pałace Nasrydów

  • Cuarto Dorado - Sala Pozłacana
  • Torre de Comares - Wieża Witraży
  • Patio de la Reja - Dziedziniec Krat
  • Apartamenty Karola V
  • Peinador de la Reina - Znajdował się tu buduar królowej.
  • Pałac Comares
  • Sala de Dos Hermanas - Sala Dwóch Sióstr
  • Patio de Lindaraja - Dziedziniec Lindaraji
  • Palacio de los Leones - Pałac Lwów
  • domy Maurów
  • Torre de las Damas - Wieża Dam
  • Patio de los Arrayanes - Dziedziniec Mirtu
  • Sala de los Mocárabes - Sala Mozarabów
  • łaźnia
  • Patio de los Leones - Dziedziniec Lwów
  • Sala de los Reyes - Sala Królewska
  • harem
  • Sala de los Abencerrajes
  • Pałac Karola V
  • Basen Partal
  • dom modlitewny
  • Mexuar

Mexuar

Mexuar to jeden z najstarszych pałaców kompleksu. Składa się z Dziedzińca Machuca (Patio de Machuca), przylegającej doń wieży i galerii. Nazwa dziedzińca pochodzi od nazwiska architekta Pedro Machuca, zamieszkującego Mexuar na czas budowy zaprojektowanego przez siebie pałacu Karola V. Obok znajduje się sala główna, służąca jako siedziba sądu, gdzie odbywały się także posiedzenia rady ministrów. Po zajęciu Alhambry przez chrześcijan, właśnie Mexuar został przebudowany w najbardziej istotny sposób. Odnajdziemy w nim cechy zarówno architektury muzułmańskiej, jak i chrześcijańskiej. Należy też wspomnieć o tzw. Złoconej sali (Cuarto Dorado) oraz domu modlitewnym, który zwrócony jest w stronę Mekki (kierunek południowo-wschodni).

Pałac Witraży (Palacio de Comares)

Pałac Witraży (Palacio de Comares) był oficjalną rezydencją króla. Znajduje się tu wiele pomieszczeń, jak na przykład Sala Błogosławieństwa (Sala de la Barca), Sala Ambasadorów (Salón de los Embajadores) i Sala Tronowa (Salón de los Embajadores o del Trono). Pałac był jednym z najważniejszych miejsc całego kompleksu, centrum politycznej i dyplomatycznej działalności emiratu. Widoczne na każdym kroku ogromny przepych i wyrafinowanie zdobień zauważalne jest nie tylko w bogatej ornamentacji, ale również w uwiecznionych na ścianach wersetach Koranu i peanach na cześć emira. Wejście do pałacu prowadzi przez Dziedziniec Mirty (Patio de los Arrayanes), przypuszczalne miejsce oczekiwania gości na audiencję. Nazwa dziedzińca pochodzi od żywopłotu z mirtu, okalającego akwen z dwóch stron.

W sąsiedztwie Sali Ambasadorów znajdowała się łaźnia. Zapraszani byli do niej uprzywilejowani, wyjątkowo traktowani goście. W łaźni znajdowały się pomieszczenia z zimną, ciepłą i gorącą wodą, jak również komnaty, gdzie goście mogli wypocząć po kąpieli w każdym z nich. Łaźnia wyposażona była naturalnie również w toaletę.

Pałac Lwów (Palacio de los Leones)

Budowa tego pałacu niezwykłej piękności rozpoczęła się za panowania Muhammada V. Wzniesiony został wokół słynnego Dziedzińca Lwów (Patio de los Leones), który uznawany jest obecnie za najbardziej charakterystyczną i najbardziej rozpoznawalną część Alhambry. Dziedziniec zaprojektowany został z wdrożeniem nowych koncepcji estetycznych i formalnych (takim było na przykład obrazowanie zwierząt w formie posągów, czego islam wyraźnie zabraniał, wobec czego w czasach arabskich było to nie do pomyślenia).

Dziedziniec Lwów powstał jako zamknięty plac: był ukrytym ogrodem, identyfikowanym przez muzułmanów z rajem. Wokół wznosił się prywatny pałac władcy, kryjący również apartamenty dla kobiet (których nie można nazwać haremem w klasycznym tego słowa znaczeniu). Obok znajduje się komnata Sala de los Abencerrajes, w której - dzięki specjalnej budowie - temperatura nawet latem nie przekraczała 22°C.

Wokół dziedzińca znajdują się kolejne komnaty: Sala Królów (Sala de los Reyes), Sala Mozarabów (Sala de los Mocárabes) i Sala Dwóch Sióstr (Sala de Dos Hermanas).
W kierunku południowo-zachodnim od dziedzińca położony jest Partal, upstrzony ułożonymi tarasowo (jak wymagała tego różnica poziomów zbocza) ogrodami. Zachowanymi do dziś częściami Partalu są Wieża Dam (Torre de las Damas) i staw wodny, poza tym zwiedzający znajdą tu już tylko ruiny, na przykład rezydencji Jusufa II, niewielkiego meczetu, dawnych budynków mieszkalnych, fragmenty bruku ulicznego, wodotrysków i schodów.

Alkazaba

Najstarszą częścią kompleksu jest przypuszczalnie zamek Alcazaba. Zajmuje on najwyższe miejsce na wzgórzu, najdogodniejsze w celu obserwacji i obrony miasta, pól uprawnych i samej Alhambry. Z racji tej funkcji zamek ma warowny charakter. Najstarsze części zamku zbudowane zostały najprawdopodobniej już w XI wieku.

Obecny kształt zamek uzyskał w XIII wieku, po dobudowaniu olbrzymich wież. Po zachodniej stronie wznosi się Torre de la Vela (Wieża Czuwania), po wschodniej zaś Torre del Homenaje (Wieża Hołdu, czyli ostatniej obrony), Torre Quebrada (Złamana) i Adarguero.

Jednocześnie prowadzono prace nad umocnieniem całej Alhambry, murów obronnych twierdzy, kilku wież i wielu bram wiodących w głąb warowni. Wziąwszy pod uwagę, że Emirat Grenady od początku przyjął strategię obronną, nie ma się co dziwić tym wprowadzanym w Alhambrze ulepszeniom: dzięki nim twierdza stała się niemal nie do zdobycia. Temu samemu celowi służyły kolejne zmiany.

Bramy wejściowe usytuowane były nie w murach, tylko w wieżach. Prowadzące do nich korytarze były tak kręte, ażeby napastnicy dostali się do środka jak najwolniej i byli jak najbardziej marażeni na atak z wieży.

Obrońców twierdzy wspomagał też mur obronny, kończący się wieżą nad rzeką, żeby nawet w razie przedłużającego się oblężenia mieli dostęp do wody.

Pałac Karola V.

2 stycznia 1492 roku Królowie Katoliccy odbili Grenadę z rąk emiratu, po czym nastąpiła ostatnia istotniejsza przebudowa Alhambry. Obecny wygląd sąsiadujących z Pałacem Comares dziedzińców (Patio de Lindaraja i Patio de la Reja) to rezultat zmian z 1526 roku, których dokonano na życzenie Karola V i jego rodziny. W wyniku rozbudowy obiektu przeprowadzonej przez chrześcijan na przestrzeni XVI wieku powstała Fontanna Karola V, Kościół św. Marii oraz klasztor franciszkanów. W tym ostatnim spoczęli Królowie Katoliccy przed przeniesieniem ich szczątków do Kaplicy Królewskiej w Grenadzie.

Najwybitniejszym wkładem chrześcijan w kompleks Alhambry była budowa pałacu Karola V, który obecnie jest siedzibą dwóch muzeów.
Karol V po raz pierwszy zawitał do Alhambry w 1526 roku, podczas podróży poślubnej po zawarciu małżeństwa z Izabelą Portugalską. Królewska para spędziła tu kilka miesięcy. Piękno Alhambry tak bardzo zachwyciło cesarza, że nakazał wybudować w tym miejscu pałac, który oferowałby jak najwyższy na te czasy komfort. Budowę zlecił architektowi Pedro Machuca, mistrzowi włoskiego renesansu. Budowa pałacu rozpoczęła się w 1527 roku.
Dziś budowla jest najwspanialszym bodaj zabytkiem hiszpańskiego renesansu. W całej Hiszpanii nie ma drugiego tak wspaniałego okrągłego wewnętrznego dziedzińca.

Generalife

  • Patio de la acequia - Dziedziniec Akwenów
  • pawilon zachodni (wieża Izmaela)
  • próg wodny
  • Patio del ciprés de la sultana - Był to dziedziniec sułtany.
  • pawilon wschodni
  • Casa de los amigos - Dom gościnny
  • Patio de Polo - Wcześniej były tu stajnie.
  • wcześniejsze wejście

Obok Alhambry znajduje się Generalife. Położony w ogrodach pałac powstał przypuszczalnie pod koniec XIII wieku. Pełnił rolę letniej rezydencji władców Emiratu Grenady. Położona na uboczu, nieco dalej od kompleksu Alhambry rezydencja dostępna jest od strony rzeki Darro.

Sieć wodociągowa

Animacja

Narracja

Twierdza Alhambra znajduje się w hiszpańskiej Grenadzie. Nazwa twierdzy w jęz. arabskim oznacza "czerwona". Mauretański zespół pałacowy leży na wzgórzu pomiędzy rzekami Darro i Genil.

Prace nad budową zespołu pałacowego Alhambra trwały przez ok. dwa i pół stulecia za panowania dynastii Nasrydów. Po dojściu do władzy Muhammada I w 1238 roku, Alhambra stała się siedzibą emirów z dynastii Nasrydów. Najważniejsze pałace powstały jednak w latach 1333-1391, za panowania Jusufa I i Muhammada V. Budowa niezwykłej piękności Pałacu Lwów rozpoczęła się za panowania Muhammada V. Wzniesiony został wokół słynnego Dziedzińca Lwów (Patio de los Leones), który uznawany jest obecnie za najbardziej charakterystyczną i najbardziej rozpoznawalną część Alhambry.

Najstarszą częścią kompleksu jest przypuszczalnie zamek Alcazaba. Zajmuje on najwyższe miejsce na wzgórzu, najdogodniejsze w celu obserwacji i obrony miasta, pól uprawnych i samej Alhambry. Najstarsze części zamku zbudowane zostały najprawdopodobniej już w XI wieku. Obecny kształt zamek uzyskał w XIII wieku, po dobudowaniu olbrzymich wież.

2 stycznia 1492 roku Królowie Katoliccy odbili Grenadę z rąk emiratu, w ten sposób z Półwyspu Iberyjskiego znikła ostatnia muzułmańska twierdza, a trwająca przez osiem stuleci obecność muzułmanów w Al-Andalus dobiegła kresu. Potem nastąpiła ostatnia istotniejsza przebudowa Alhambry. Najwybitniejszym wkładem chrześcijan w kompleks Alhambry była budowa pałacu Karola V. Dziś budowla jest najwspanialszym bodaj zabytkiem hiszpańskiego renesansu. W całej Hiszpanii nie ma drugiego tak wspaniałego okrągłego wewnętrznego dziedzińca.

Obok Alhambry znajduje się Generalife. Położony w ogrodach pałac powstał przypuszczalnie pod koniec XIII wieku. Pełnił rolę letniej rezydencji władców Emiratu Grenady. Położona na uboczu, nieco dalej od kompleksu Alhambry rezydencja dostępna jest od strony rzeki Darro.

Wznosząca się na tle zaśnieżonych szczytów Sierra Nevada Alhambra w 1984 roku zajęła należne jej miejsce pośród pamiątek kultury na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. W naszych czasach "Czerwona twierdza" zaliczana jest do najpopularniejszych zabytków Hiszpanii, a zarazem na całym świecie: corocznie odwiedza ją wiele milionów turystów.

Powiązane treści

Imperia współczesne

W ciągu tysiącleci naszej historii powstało wiele legendarnych imperiów (które później zostały zniszczone).

Konkwistador (XVI w.)

Hiszpańscy konkwistadorzy swój ogromny sukces zawdzięczali głównie swojej zbroi i broni palnej.

Santa Maria (XV wiek)

Okrętem flagowym epokowej wyprawy Krzysztofa Kolumba była trzymasztowa karaka o nazwie Santa Maria.

Zakazane Miasto (Pekin, XVII w.)

Zakazane Miasto to jeden z najbardziej imponujących, a zarazem najbardziej zagadkowych obiektów zabytkowych z okresu cesarskich Chin.

Raguza (Chorwacja, XVI wiek)

Znane dziś jako Dubrownik chorwackie miasto, słynące z pięknego położenia i wspaniałej architektury, szczyt swego rozkwitu osiągnęło w XVI wieku.

Rodzaje wież i baszt średniowiecznych

Konstrukcja fortyfikacji rozwijała się równolegle z techniką wojskową.

Tower of London (XVI wiek)

Intrygująca historia tego zabytkowego kompleksu zamkowego obejmuje prawie tysiąc lat.

Twierdza w Nizwie (Oman, XVII w.)

Okrągła wieża największej fortecy Półwyspu Arabskiego miała bardzo pomysłowy system obronny.

Arabski kalif (VII wiek)

Kalifowie, uznani za następców Mohameta, byli najważniejszymi religijnymi przywódcami muzułmańskimi.

Legendarne średniowieczne imperia

W ciągu tysiącleci naszej historii powstało wiele legendarnych imperiów (które później zostały zniszczone).

Machu Picchu (XV wiek)

Znajdujące się w Peru dawne miasto Inków jest jednym ze Światowych Dziedzictw Kulturowych UNESCO.

Tenochtitlan (XV wiek)

Wspaniałość legendarnej stolicy rozwiniętej cywilizacji Imperium Azteków wprowadzała w zachwyt nawet hiszpańskich konkwistadorów.

Władca Azteków (XV wiek)

Władca Azteków stał na czele Imperium o militarnym charakterze i despotycznym ustroju.

Added to your cart.